Dinsdaggedig – 2 September 2025
✍️ Riaan M. Odendaal
Ek dink aan jou
sonder om te roep.
Dis nie ’n gebed nie,
maar miskien hoor die hemel dit steeds.
Ek onthou jou lag
soos lig wat deur ’n gordyn val —
stil, maar seker,
sonder verskoning.
Party goed word nie verklaar nie.
Hulle word net gevoel.
Soos hoe die veld ruik ná reën.
Of hoe jou hand in myne rus
al is dit net in verbeelding.
Ek vra nie meer wat voorlê nie.
Ek wag nie meer op antwoorde.
Ek weet net:
daar is ’n vrede
in wat nog oopbly —
want liefde loop nie altyd in lyne nie.
Soms is dit genoeg
om net onder dieselfde sterre
stil te wees.
