📅 Dinsdag – 16 September 2025
✍️ Riaan M. Odendaal
Dit is interessant
hoe ’n lewe uiteindelik geteken word
in ’n stille konstellasie van datums.
Die agtste April
en die twee-en-twintigste April —
oomblikke toe my ouers
die wêreld binnegekom het.
Die elfde Februarie
en die negende Maart —
dae toe my kinders
hul eerste asem gehaal het.
’n Vyfde April
het stilweg ’n nuwe begin gemerk,
en ’n vyf-en-twintigste April
het ’n vraag gedra
soos ’n lente wat oopbreek.
’n Vyfde Januarie,
’n keerpunt van ’n persoonlike hoofstuk,
en ’n eerste April,
’n einde wat ook
’n nuwe ruimte gelaat het
om asem te haal.
Die elfde Mei,
’n tussenbladsy in die verhaal.
Die een-en-dertigste Desember,
’n draaipunt van die jaar,
toe beloftes anders begin klink het.
Die veertiende Februarie,
vol harte en ironie,
’n dag van nabyheid
en afstand saam.
Die sestiende Junie,
toe burgerskap
’n nuwe tuiste word —
nie net ’n land nie,
maar ’n identiteit
oor grense heen.
En êrens in hierdie getalle
lê ’n verborge som —
vier-en-vyftig verdubbel,
sewe-en-twintig maal vier —
’n sagte lig
wat net enkeles sal herken.
So is dit dan, die datums:
’n sagte kaart van ’n lewe.
Dis stil sterre
in die lug van ’n gedeelde lewe —
en miskien, net vir enkeles,
sal hulle iets herken
wat nader lê.
