25 Februarie 2025
Die oggendbranders rol sag aan—
vredevol, soos my hart se ritme
wanneer dit van liefde sing.
Die see ken geen onrus nie,
hy bring net sy ewige vrede
na elke kus, elke strand.
Totius het dit raak gesien:
"Die diepste waters dra
die grootste seëninge..."
Net so was my liefde nog altyd:
sag soos die see se asem,
kalm soos die môrelig oor die baai,
nooit 'n versteurder nie,
maar 'n draer van diepe vrede.
Die wind kan die waters troebel maak,
ander stemme kan die stilte breek,
maar die see bly getrou aan sy aard—
so ook my hart, wat in liefde glo,
wat vrede bring, nie versteur nie,
wat waarheid soek in elke gety.
Want tussen brander en strand
lê 'n dieper wysheid:
dat liefde vra om wederliefde,
soos die see wat sy waters gee
maar ook die reën terug verwag.
In hierdie getye van die hart
moet elke siel sy eie pad vind,
sy eie lig volg.
En ek, soos die vuurtoring teen die kus,
sal bly skyn—nie vir erkenning nie,
maar omdat dit is wie ek is:
'n ligdraer wat vrede bring,
wat getrou bly aan sy wese.
Want ‘n vuurtoring se lig skyn nie
omdat skepe dit waardeer nie,
maar omdat dit is wie hy is.
En ek—ek bly skyn.
