✍️ Riaan M. Odendaal
Die see bly dieselfde,
al trek die gety terug.
Wat agterbly —
die blink skulp,
die lig op klip,
die fyn patroon van voete in die sand.
Selfs stilte kan ’n teken wees,
dat iets nog leef,
al is dit nie nou sigbaar nie.
Die see ken sy eie ritme:
elke terughou
is net ’n aanloop
tot weer nader kom.
So leer ek om te kyk
na wat oorbly,
om te vertrou die diepte
wat ek nie kan sien nie.
En in sy hart
bly ’n belofte —
dat wat waar is,
sal terugkeer.
