Son zamanlarda bir olguya giderek daha sık tanık oluyorum. İnsanlar, yaşadıkları kayıplara ve dönüşümlere bağlı olarak bazen acılarının derinliğini ve boyutunu yarıştırmaya başlıyorlar. En basit ifadeyle - acılarını yarıştırıyorlar. Kimin ne kadar acı çektiğini, kimin acısının daha ağır, daha derin olduğunu ve kimin desteği, empatiyi ve merhameti daha çok hak ettiğini tartışıyorlar.
İnsanlar yaşananların büyüklüğünü yalnızca dışsal kriterlere göre değerlendirmeye alışmış durumdalar: maddi kayıplar, yakınların kaybı, gözle görülür fiziksel yıkımlar. Ancak bu oldukça dar, üç boyutlu bir bakış açısıdır.
Nitekim bu durumdayken insan acısını neredeyse her zaman kendi egosunun penceresinden görür; bu yüzden de kendi acısı ona mutlak görünür, sanki Evren’de benzer bir şeyi yaşamış veya yaşamakta olan başka hiçbir ruh yokmuş gibi. Sanki sadece kendisinin kaybı mümkün olan en büyük kayıptır. Ego her zaman başkalarının gözyaşlarını kıyaslar ve ayrıştırır.
İnsan bilincindeki 3D-matriks programları tam olarak böyle çalışır: Her zaman kanıt talep ederler ve her şeyi mantıkla, olgularla ve somut kanıtlarla ölçmeye alışıktırlar.
Ruhun Deneyimi ve Egonun İllüzyonu
Unutmayalım ki Mutlak (Absolut), bedeni değil, ruhun Evren’in farklı boyutlarında edindiği deneyimi görür.
3D-matriksin kısıtlamaları içinde yaşayan ortalama bir insan, bırakın diğer ruhların deneyimini, kendi ruhunun hacmini bile kavrayamaz. Ancak ruhlar seviyesini görmeye başladığımızda, benzersiz/eşsiz durumların olmadığı bilgisi gelir. Ruhun, reenkarne olduğu belirli bir anda bilerek ve isteyerek yaşamayı seçtiği belirli bir deneyim vardır. Bu deneyimi ruhun kendisine yine kendisinden başka hiç kimse özel olarak yaratmamış ve dayatmamıştır.
Çünkü ruhun deneyimi yalnızca mevcut reenkarne hayatıyla sınırlı değildir. İnsan, bu yaşamında onunla fiziksel olarak hiç karşılaşmamış olsa bile, belirli bir acıyı veya durumu içinde derin ve net bir anlayışla taşıyabilir.
Bunun bilinen bir örneği “Kama Sutra” adlı Vedik eserin yazılmasıdır. 3D-toplum bunu ilkel bir algıya indirgeyerek çarpıtmıştır; oysa bu eser, ikili (düalistik) dünyadaki yaşamın tüm aşamalarında kadın ve erkeğin ilişkilerine ve sorumluluklarına adanmıştır. Onu yazan kişi mevcut yaşamında bir keşişti ve bu bilgi ona, ruhun biriktirdiği deneyimin bir hafızası olarak meditatif bir durum aracılığıyla açılmıştı.
Tüm bunlar oldukça basit bir şekilde açıklanır: ruh, yaşadığı deneyimi ve onunla bağlantılı tüm duyguları her zaman bilir. Mevcut yaşamında fiziksel bedeni buna dokunmamış olsa bile, geçmiş yaşamlarından veya ince planlardan (tayf boyutlarından) bu deneyimi bilinçsizce hatırlayabilir.
İnsanın, ruhunun o kaybı hissetmesi için mutlaka birini veya bir şeyi kaybetmiş olması gerekmez. Ruhun hafızası her şeyi saklar, bu yüzden insanlar başkalarında benzer bir deneyim gördüklerinde sıklıkla bu hisleri hatırlar. Ancak biri bunu yüksek sesle söylemeye kalkışsa, anında değersizleştiren kelimelerle karşılaşır: “Sen bunu yaşamadın, bunu bilemezsin.”
Acının İki Bileşeni
Ağır durumların yaşanmasından bahsettiğimizde, iki bileşeni net bir şekilde ayırmak gerekir: fiziksel ve duygusal acı.
Fiziksel acıyı, fiziksel bedenimiz eterik beden aracılığıyla hisseder. Eğer eterik beden belirli bir süre için kapanırsa veya duyarlılığı düşerse, insan fiziksel acıyı hiç hissetmez. Böyle anlarda eterik katman devre dışı kalır. İnsan ciddi bir yara veya travma alabilir ve olay anında bunu fark etmeyip, daha sonra bunun nasıl ve ne zaman olduğuna şaşırabilir.
Duygusal acı ise ruhun bilincinin aldığı acıdır. Ruhun deneyimine kazınan, dönüşen ve saf, derin bir bilgiye evrilen tam olarak bu acıdır.
Ruhun Çok Boyutluluğu ve Rüyaların Deneyimi
Ruhun çok boyutlu olduğu anlayışına geri dönelim. O asla uyumaz. Dinlenmeye ihtiyacı yoktur, çünkü o Mutlak’ın ebedi İlahi Işığının bir kıvılcımıdır. Bizim uykumuz, sadece fiziksel bedeni tıpkı bir telefonu şarj istasyonuna koyar gibi şarja taktığımız bir süreçtir.
Fiziksel bedenimiz dinlenirken, ruhumuzun bilincinin diğer yönleri aynı anda farklı dünyalarda ve boyutlarda deneyim kazanır. “Haberci” (gerçekleşen) veya son derece gerçekçi rüyalar dediğimiz şeyler, tam da fiziksel bedenin ötesinde, başka bir gerçekliği yaşamaktır.
İşte bu yüzden rüyada son derece gerçek bir acı, fiziksel bir sevinç, duygusal bir sarsıntı veya mutluluk hissedebiliriz. Bu, başka bir boyutta kazanılmış, ruhun eksiksiz ve gerçek bir deneyimidir.
Böyle rüyalardan uyandığında ruh, fiziksel bedenin uykusu sırasında aldığı deneyimi çok iyi bilir, hisseder ve hatırlar. Bu, ruh bilincinin ince yapısının fiziksel kılıftan ayrı olarak nasıl çalıştığının somut bir örneğidir. O bedenden çıktığında, fiziksel formu hissetmeyi tamamen bırakırız.
Bazen rüyaları hatırlamayız ya da bize hiçbir şey görmüyormuşuz gibi gelir. Burada her şey, ruhun dünyevi reenkarne sırasında hangi bilinç durumunda olduğuna bağlıdır. Ancak ruh, biz rüyaları görsek de görmesek de, hatırlasak da hatırlamasak da sürekli olarak deneyim kazanır.
Örnek olarak: Mevcut yaşamda bir insan dünyevi, fiziksel planda sevdiği birinin kaybını yaşıyor; başka bir ruh ise benzer bir kayıp deneyimini ince planda (rüyada, başka bir boyutta veya bu hissin deneyimini geçmiş yaşamlarından biliyor) yaşadı. Ruhun bu duygusal deneyimine özdeş/aynı diyebilir miyiz?
Elbette. Her ikisinde de ruh, kayıp acısının tüm yelpazesini hissetti. O bu deneyimi zaten aldı ve kendisi için gerekli dönüşümden geçti. Bu yüzden mevcut yaşamda böyle bir deneyim artık yaşanmaz, ancak ruh seviyesi çekilen acıyı bilir. Bu nedenle insanlar sıklıkla hayatlarının en zor dönemlerinde, mevcut yaşamlarında benzer bir deneyimi yaşamamış kişilerden duygusal destek alabilirler.
Dolayısıyla birinin fiziksel planda bir şeyi yaşamadığını, bu yüzden bilmeye veya anlamaya hakkı olmadığını iddia etmek, insani 3D-algısının temel bir hatasıdır. İnsan bu deneyimi içinde taşıyor olabilir, onu hatırlıyor olabilir ve bunu ruh seviyesinde yaşıyor olabilir.
Acı Bir Yarış Değildir
Acıyı bir yarışa dönüştürmeye ve hele ki onu küçümsemeye veya yüceltmeye gerek yoktur. Her ruh kayıp durumundan her zaman zamanında geçer. Bu, hiçbir ruhun kaçamayacağı ikili (düalistik) yaşamın taraflarından biridir.
Her insan acıyı, belirli bir zaman diliminde dayanabileceği güç miktarıyla yaşar. İşte bu yüzden insani kayıpları en küçükten en büyüğe doğru dizebileceğimiz herhangi bir ölçek oluşturmak imkansızdır. İnsan acısının bir ölçü birimi yoktur. Biz sadece dışsal olayı görebiliriz. Ancak ruhun tüm deneyimini asla göremeyiz. Çünkü acının derinliğini, onun yaşanmasını ve dönüşümünü tamamen sadece Mutlak görür.
Hepimiz defalarca yeniden doğmuş ve karmik deneyimlerin en çeşitli yelpazelerinden geçmiş ruhlarız. Tam da bu yüzden dertlerin seviyesini yarışma çabası yersiz görünmektedir. Herkes kendi deneyimini açığa çıkarma (özümseme) yolundan geçmektedir ve değerlendirmek yerine yapabileceğimiz tek şey, her ruhun yoluna saygı duymaktır.
ADAliya. Yüksek boyutların ruhsal rehberi.
Bu yazı kalbinizde yankı bulduysa ve bir rehber olarak akışımı desteklemek ya da bireysel eşlik sürecine geçmek isterseniz — gerekli tüm bilgiler aşağıdaki bağlantılardadır. Desteği için her bir ruha yürekten teşekkür ederim!
Benim yolum — https://adaliyalight.substack.com/s/about-me-hakkmda
Nelerle ve nasıl çalışıyorum — https://adaliyalight.substack.com/p/sessions-seanslar
Destek ve hizmetlerimin ücreti — https://choko.link/adaliyalight
Instagram hesabım — https://www.instagram.com/adaliyalight/
Ukraynaca, İngilizce ve Türkçe makalelerim diğer kaynaklarda —