De week waarin alles tegelijk kwam: Deel 7
Tussen hoop en onzekerheid
En nu zit ik hier.
In een klein studiootje, op een plek die ik een week geleden nog niet kende, terwijl mijn huis ergens in een garage staat zonder dat ik precies weet wat ermee gebeurt. Het is een gek idee, hoe snel alles kan veranderen. Een paar dagen geleden reed ik nog rond met het gevoel dat alles onder controle was, en nu ben ik volledig afhankelijk van iets waar ik geen invloed op heb.
Het wachten is misschien nog wel het lastigst. Niet weten hoe lang het gaat duren, niet weten wat er precies kapot is, niet weten wat het uiteindelijk gaat kosten. Er gaan bedragen rond in mijn hoofd, scenario’s die zich blijven herhalen en vragen waar nog geen antwoord op is. Wat als het duurder wordt dan verwacht? Wat als het langer duurt? Wat als het uiteindelijk niet gemaakt kan worden?
Tegelijkertijd probeer ik mezelf ook steeds weer terug te brengen naar het nu. Naar de plek waar ik wél invloed op heb. Ik heb een dak boven mijn hoofd, lieve mensen om me heen en een hond die zich nergens druk om lijkt te maken. Milo ligt hier gewoon ontspannen in de zon, alsof er niks aan de hand is. En ergens helpt dat.
De mensen waar ik nu verblijf zijn ontzettend lief. Ik ben opgehaald, warm ontvangen en voel me welkom. Gisteren hebben we samen een frietje gegeten bij Frietdag, een plek die gerund wordt door mensen die zelf ook ooit de stap hebben gezet om een ander leven te kiezen. Dat soort momenten doen me goed. Ze brengen het weer even terug naar iets luchtigs.
En toch zit er onder alles een laag die blijft. Een soort spanning die niet helemaal weggaat. Omdat het niet alleen om een auto gaat, maar om mijn huis, mijn vrijheid en mijn manier van leven. Alles hangt hier op dit moment een beetje aan vast.
Mijn plannen voor het zuiden van Spanje? Die staan voorlopig stil. En ergens weet ik ook wel dat dat oké is, dat dit erbij hoort, dat dit onderdeel is van het leven dat ik zelf heb gekozen. Maar dat maakt het niet altijd makkelijk.
Voor nu is het vooral afwachten. Vertrouwen hebben, ook al weet ik niet precies waarop. En blijven bewegen binnen wat er wél kan. Ik hoop dat ik snel kan zeggen dat alles goed is gekomen.
Maar op dit moment…
weet ik het gewoon nog niet.
Mucho love,
Anniek & Mylo
PS. Mocht je met me meelezen, dank je wel daarvoor. Dat betekent al meer dan je denkt.
