İkinci gün. Kabak’tan ayrılmıştım.
Yükseldikçe manzara güzelleşti, düşüncelerim derinleşti.
Bir noktada durdum. Kabak Koyu önümdeydi.
Kulağımda Peyk – Suluşaka.
“Sulu bir şaka bu hayat
Var olan katlanmak zorunda.”
Tam o anda, bu sözler içime işledi.
Yorulmuştum. Sıcaktı. Çantam ağırdı.
Ama ağırlık sadece sırtımda değildi.
Bazen bir şeyler seni yürütür ama neden yürüdüğünü o anda değil, çok sonra anlarsın.
“Neden sonra, hep sonra
Anlarsın.”
Şarkı çalarken gözüm koyda, aklım geç kalan her şeydeydi.
Bazı anlar var; kelimeye değil, sessizliğe ihtiyaç duyar.
Ben de sustum. Sadece baktım.
📸 O ana ait kareyi bu postta paylaşıyorum.
🎧 Çalan parça: Suluşaka – Peyk
📝 Bu satırlar sende de bir duyguyu tetiklediyse, aşağıya bir not bırak.
Elbette birlikte susmak bile bazen iyi gelir.
Öncelikla bana kahve ısmarladığın için teşekkür ederim.
Bu destek, sadece bir jest değil; yolda yalnız olmadığımı hissettirdi. ☕
Eğer bu yolculuğun devamında da yanımda olmak istersen…
Aylık üyelik, birlikte yürümeye devam etmenin en güzel yolu.
👉 Üyelik seçeneklerine buradan göz atabilirsin
Yol uzun, ama paylaşınca hafifliyor.
