13/9/24
De afgelopen dagen hebben wij heerlijk gerust in Nukus.
We hebben eigenlijk niks gezien van de stad. Behalve natuurlijk het registratiecentrum, de bazaar, de supermarkt en de hotelkamer.
Over de bazaar gesproken, dat was echt een bijzonder uitje. Vooral als je voedselvergiftiging wil oplopen. Overal stonden kraampjes met groenten, fruit, noten, kaas en vlees. En vooral het vlees was iets wat wij echt NOOIT daar zouden kopen. Het verse vlees lag ongekoeld in het zonnetje en de vliegen vlogen eromheen. Wij konden er ons niets bij voorstellen dat je zoiets zou halen, maar menig mens deed dat wel. Ook kon je paardenpoten kopen (geen idee wat ze daarvan maken). Met verwondering liepen wij door de bazaar en had Marco nog ruzie met de notenman die ons probeerden op te lichten met de prijs.
Uiteindelijk kochten wij wel heerlijke hand gevlochten broden en wat groenten en fruit.
Onze vrienden Luca (uit Italië) en Milena (uit Duitsland) kwamen ook aan in het Guesthouse waar wij sliepen. Super gezellig en leuk om die weer te spreken, want de laatste keer dat wij ze zagen was in Cappadocië! Zij reizen ook met de fiets, maar doen vaak een combinatie van fietsen, liften, de bus en/of de trein. Dat kan natuurlijk ook!
Luca zag er weer fantastisch uit met zijn bijna uitgescheurde broekje (al 10 jaar oud) en hetzelfde gold voor zijn shirt. Het leek net alsof die was aangevallen door een tijger. Gelukkig had hij wel een nieuw exemplaar aangeschaft. Zo een lekker strak, kort Italiaans broekje. Tja, dat vraagt natuurlijk om grappige opmerkingen vanuit onze kant ;).
Ook zijn we druk bezig geweest met onze route na Oezbekistan. Want ja, waar gaan we heen? Waarschijnlijk gaan we eerst naar Tadzjikistan en dan weer terug naar Oezbekistan. Vervolgens naar Kirgizistan en dan via Kazachstan en China naar Mongolië.
We dachten namelijk dat we een visumaanvraag voor China gewoon online konden doen, maar blijkbaar moet dat via een visa registratiecentrum. En de laatste plek waar dat kon, op onze route, was in Armenië. In Centraal Azië kan je namelijk niet een visumaanvraag doen voor China (als toerist) dus er was gelijk grote paniek. Gelukkig zitten wij in een whatsapp groep met 700 andere fietsreizigers en hielpen die ons uit de brand. Blijkbaar kan je wel in Ulaanbaatar (de hoofdstad van Mongolië) een visumaanvraag doen voor China, dus hebben wij nu ook Mongolië aan onze route toegevoegd. Je kan wel 15 dagen visum vrij door China reizen, maar dat is niet genoeg voor de afstand die wij af willen leggen.
Dat wordt dus ook warmere slaapzakken regelen, want in Mongolië en China zijn de winters zeer koud. We zijn dus nu aan het kijken of we misschien een mogelijke samenwerking kunnen regelen met een outdoorshop in Nederland! Dat zou wel echt fantastisch zijn.
14/9/24
We verlieten het Guesthouse vroeg in de ochtend en samen met Luca en Milena begonnen we aan de rit van zo een 70+ kilometer. Heel leuk en gezellig om weer even met anderen samen te fietsen.
Luca heeft diabetes type 1 en moet elk uur stoppen om zijn bloedsuikers te meten. Super tof dat je je niet door je ziekte laat beperken en toch zo een reis maakt!
Na de lunch gingen we onze eigen weg, omdat zij nog een middagdutje wilden doen en koffie drinken.
Dan steken wij toch anders in elkaar. Wij kunnen pas ontspannen als we onze campspot hebben gevonden en de boodschappen zijn gedaan.
Onderweg kregen we nog 10.000 sum van een oude dame. We wilden dit niet accepteren, maar dat was geen optie. Om wat van te eten zei ze. Ontzettend lief.
We horen wel vaker van fietsreizigers dat ze geld krijgen van mensen. Zo bijzonder, want ze hebben al zo weinig. En je wil het helemaal niet accepteren (hoe vaak je het ook zegt), maar nee is geen optie.
We kampeerden die avond in een huis in aanbouw, met een waterput. Wij vinden dat echt fantastisch, want dan hoeven we tenminste niet smerig de slaapzak in. Dat voelt toch nog een klein beetje als luxe :).
15/9/24
Vanuit onze overdekte campspot fietsten we door naar Khiva. Een museum stad met prachtige bezienswaardigheden.
Hier slapen we voor één nachtje in een guesthouse zodat we ook weer de registratie hebben geregeld..
We fietsen onderweg langs allerlei katoenplantages en die spelen blijkbaar een belangrijke rol in de economie van het land. Maar ze zijn ook omstreden door de ecologische en sociale impact.
Daarom een paar weetjes over de katoenplantages in Oezbekistan:
1. Grootste producent: Oezbekistan is een van de grootste katoenproducenten ter wereld. Katoen staat bekend als "wit goud" en is een belangrijke bron van inkomsten voor het land.
2. Historische wortels: De katoenteelt werd sterk uitgebreid tijdens de Sovjetperiode. De Sovjet-Unie gebruikte Oezbekistan als een belangrijke bron van katoen voor de textielindustrie.
3. Waterschaarste en ecologische schade: Het grootschalige gebruik van water voor irrigatie van katoenvelden heeft bijgedragen aan het droogvallen van het Aralmeer (in Oezbekistan en Kazachstan), een van de grootste milieucatastrofes ter wereld.
4. Gedwongen arbeid: Oezbekistan heeft lange tijd te maken gehad met beschuldigingen van gedwongen arbeid, vooral tijdens de oogsttijd, waarbij scholen en overheidsinstanties gedwongen werden om arbeiders te leveren. Sinds 2016 heeft de regering echter stappen ondernomen om dit tegen te gaan, onder internationale druk.
5. Modernisering: In recente jaren probeert Oezbekistan de katoensector te moderniseren door efficiëntere irrigatiemethoden in te voeren en de arbeidsomstandigheden te verbeteren.
6. Lokale economie: Katoen is nog steeds van groot belang voor de werkgelegenheid op het platteland, hoewel de overheid streeft naar diversificatie van de economie, zodat het minder afhankelijk wordt van katoen.
Uiteindelijk kwamen we aan bij het guesthouse (wat er tot grote opluchting van Tessa gelukkig goed uitzag). We checkten in, namen een douche en vertrokken naar het centrum van de stad. Waar we 14,90 euro pp betaalden voor alle musea in de stad (achteraf hadden we er gewoon gratis omheen kunnen lopen), maarja daar kom je altijd later pas achter.
Het was echt schitterend. Van oude paleizen tot mooie binnenplaatsen, maloseums en moskeeën die zijn ondersteund met handbewerkte houten pilaren. We keken onze ogen uit!
Na onze sightseeing aten we wat bij een restaurantje (natuurlijk wel één met goede reviews, want we willen echt geen voedselvergiftiging oplopen) en liepen daarna terug naar ons Guesthouse.
Nu gaan we lekker slapen en trekken we morgen weer verder door naar de woestijn.