Трэба можа праясніць сітуацыю. Адбыліся слуханні, на якіх не прагучала нічога новага, што пакінула на мне адбітак. Пасля пачалася КНБ.
Па-першае, я не разумею, як столькі людзей змаглі выйсці з дому, бо ў мяне прыпыненне плачу заняло недзе гадзіну. Так, 9 жніўня мне цяжка знаходзіцца ў нармальным стане. Асабліва цяжка знаходзіцца ў нармальным стане 9 жніўня ў пяцігадовую гадавіну.
Калі прыйшла на вітальныя словы, то апынулася, што для віцэ-спікеркі КР не было забраніраванае месца, таму я села на прыступках. На што пачула над вухам вельмі незадаволены "кх-кх".
Ксенія Луцкіна: Я конечно очень ізвіняюся, но как мы будем выходіть на свою панель, вы подумалі?
Я: Я падымуся і выпушчу вас?
Ксенія Луцкіна:🙄🙄🙄🙄🙄
Пасля я заўважыла, што Марго спазняецца і проста села на яе месца, каб быць як мага далей ад магчымых канфліктаў. Некалькі прамоваў апасля, я ўвогуле сышла з залі, бо знаходзіцца ў памяшканні было немагчыма: у мяне перасохлі вочы, бо паветра было вельмі сухое, а самога паветра проста не хапала.
Павярнуўшыся перад сваёй панэллю ў залю, я з сябрамі селі на вольныя месцы недзе напрыканцы залі. Канешне ж, шмат людзей спазнялася. Сярод іх была і Лена Жываглод, якая запатрабавала, каб я і сябры пераселі на іншыя месцы, бо гэта ЯЕ МЕСЦА. Шчыра скажу, я разгубілася. Я нават перапытала тыпу, што? Мне было паўторна тое самае. Адразу апасля Лену аклікнула яе каляжанка/сяброўка і яна пайшла да яе.
Потым да нашага раду падыходзіць гендарная даследчыца Сідорская, прасоўвацца ў глыб раду і... і садзіцца на маю сяброўку. Са словамі "гэта маё месца, я не ведаю, што рабіць у такой сітуацыі". Я паглядзела на разгублены твар маёй сяброўкі і вырашыла саступіць месца, а сама зноўку села на прыступкі.
Выйшла на панэль, там, падаецца, нічога цікавага не было, але наколькі ж усе былі персанажамі. Ніводны чалавек не сказаў анічога, што б не было звязана з іх працоўнымі абавязкамі. Калі слова дайшло да мяне, мне нават стала трохі сорамна, што я такая эмацыйная і мне прыходзіцца стрымліваць слёзы, калі я адказваю на пытанне "Чым асабіста вы ганарыцеся, з таго што было зроблена за апошнія 5 гадоў?"
Перажыўшы сваю панэль, я і мае сябры пераселі на прыступкі, каб дакладна не заняць ніякае месца, на якім хтосьці калісьці сядзеў. Побач са мной сядзела сяброўка, якая апынулася крэслам для спадарыні Сідорскай. Пачаліся дэбаты Жыгар vs. Краўцоў https://www.youtube.com/live/-r7reiQyJTU?si=S_Hp9m9ezrl7ZoA2&t=13349па тэме стратэгіі санкцый. Іван, у пэўным сэнсе, развіў маё пытанне пра магчымыя перамовы ЗША і РФ, якое я задавала спадару Латушка і спадарыні Ціханоўскай напярэдадні падчас слуханняў. Дадаў, што зараз санкцыі могуць быць знятыя, а мы па сутнасці імі не для чаго не скарысталіся. Жыгар вырашыў поўнасцю ігнараваць прамову Івана, пахваліўся, што яны займаюцца збіраннем інфармацыі наконт санкцый і вельмі паспяхова. Таксама дадаў, што рэжым спрабуе абысці санкцыі, але ім гэта цяжка даецца.
Івану задалося максімальна дзіўнае пытанне. І яно дзіўнае толькі таму, што Іван адказаў на яго ў сваёй першай прамове. Іван пачаў адказ з таго, што санкцыі абыходзяцца вельмі проста: ганяюць фуры на казахскіх нумарах, павялічваецца транзіт кітайскіх цягнікоў праз Расею і Беларусь. Атрымліваецца, што санкцыі абыходзяцца даволі проста і гэта хоць і пэўны ціск, але з бегам часу ён усё менш і менш. А зараз яны ўвогуле могуць быць знятыя, а мы НІЯК імі не скарысталіся, нават для вызвалення людзей.
Калі пачаліся крос-дэбаты, Іван запытаўся "Дык калі будзе той момант, каб выкарыстоўваць санкцыі дзеля паляпшэння сітуацыі ў Беларусі?" Паралельна яго нехта перабіў з пытаннямі тыпу "а дык санкцыі гэта інструмент?" "Ага, то-бок санкцыі патрэбныя?" І нешта яшчэ. Хто гэта дакладна быў я не памятаю, але ёсць дагадкі. Іван на ўсё адказаў станоўча. Выкрыкі з залі не былі асуджаныя ні мадэратарам, ні заляй. Мяне ўжо пачало літаральна трасці, за локаць мяне трымала сяброўка-крэсла-Сідорскай. Уладзімір, так і не адказаўшы на пытанне Івана, задаў сваё пытанне.
УЖ: ВАНЯ, У МЕНЯ К ТЕБЕ ОДІН ВОПРОС: ТЫ КАКІМ ОБРАЗОМ ДАВІШЬ НА РЕЖІМ?"
ІК: Я не занімаюсь давленіем на режім.
УЖ: ПРО ЧТО Я ГОВОРЮ!!!
Заля ўзрываецца воплескамі і смехам, я гляджу па баках і ў мяне адчуванне, што я знаходжуся на з’ездзе нейкай секты. Секты, дзе нейкі святар толькі што давёў нейкаму няверніку, чаму трэба ў гэтую секту ўступаць, а прысутныя не разумеюць, як нявернік агулам можа адмаўляць відавочнасць пачутага.
І тут не стрымліваюся ўжо я, за што адразу ж атрымліваю некалькі не ўхвалючых каментароў з залі, і ўжо ў мяне адбываецца прыкладна такая размова з Жыгарам.
Я: Я думала мы займаеся асвабаджэннем Беларусі, а не проста ціскам на рэжым
УЖ: Так я не протів, но...
Я: ЯКОЕ НО? ЧАМУ ПАЛІТЗНЯВОЛЕНЫЯ СЯДЗЯЦЬ? ЧАМУ РЭПРЭСІЯ ПРАЦЯГВАЮЦЦА? А ВЫ ЎСЁ ПРА ЦІСК БЛ!”%!, ЦІСК!
Пасля чаго Жыгар пачаў ці то мяне парадзіраваць, ці то проста здзекавацца, і крычаць, каб усе звярнулі ўвагу на тое, што я віцэ-спікерка Каардынацыйнай Рады. А я дадала ACAB.
У першую чаргу, хачу сказаць, што я не планавала ўмешвацца. Але настолькі быдлячымі былі паводзіны залі і самаго Уладзіміра, настолькі людаедскай для мяне з’яўляецца яго пазіцыя, што я проста маментальна расчаравалася ва ўсім дзвіжы, што адбываецца вакол санкцый. І, канешне ж, адбылося расчараванне і разбурэнне ўсіх ілюзій пра тое, што іншае меркаванне можа быць хоць бы выслухана, не кажучы ўжо пра тое, што яно магло б быць прынята да ведама.
У другі дзень было не горш. Я прапусціла секцыю працоўных групаў і жаночы сняданак, бо вельмі хацела паспаць. Прыехала бліжэй да першай панэлі. На якой апынулася, што я ўдзельніца. Даведваюся я пра гэта, толькі калі мяне ўжо выклікаюць на сцэну. Я ў гэты момант нават не ў галоўнай залі, бо, нагадваю, там знаходзіцца амаль не магчыма. Я іду ў залю і разумею, што я ўдзельніца панэлі, у якой мусілі ўдзельнічаць толькі прадстаўнікі фракцый. Моладзевы Наступ накіраваў сваю прадстаўніцу - Аляксандру Дойніч. Я села, перада мной выступіла недзе 5 чалавек, як да мяне дайшла чарга. Адказваючы на пытанне мадэратаркі, я сказала, што пра тое, што мы большасць, кажуць людзі, якія захраслі ў 2020 годзе. Канешне, людзі стаміліся ад рэпрэсій, людзі падвержаныя прапагандзе… На гэтым моманце мяне перабівае Таццяна Мартынава, я спрабую ёй нешта адказаць, але яна працягвае гаварыць. Я пайшла да цяжкай артылерыі і сказала роўна тое, што і збіралася сказаць:
Адзін студэнт першакурснік БДУ мае больш уплыву на сітуацыю ў Беларусі за Святлану Ціханоўскую, Паўла Латушку і Таццяну Мартынаву. А калі іх сабраць у групу 10 чалавек, то яны будуць больш уплывовымі за ўсю гэтую залю. Таццяна Мартынава пачала мяне перабіваць ужо з мікрафонам, а таму змагла спрачацца са мной з новай моцай. Я канчаткова выпала ў асадак з усяго, што адбываецца, сказала, што было б добра папярэджваць пра ўдзел саміх панэлістаў і сышла.
Кажуць за мной выбегала таксама Святлана Ціханоўская, але да мяне яна відавочна не дабегла, хоць бы я стаяла зусім недалёка ад увахода ў залю і размаўляла з амерыканскім дыпламатам.
Да мяне падышла асістэнтка Святланы і мая былая калега віцэ-спікерка Стася Глінік. Расказала, чаму так адбылося, што мяне не папярэдзілі пра ўдзел і выбачалася.
У гэты дзень я не заходзіла ў залю да самага канца.
З добрых навінаў, замест Пагоні ці Магутны Божа ў якасці гімна ўключылі самы лібертарыянскі гімн Беларусі: “Мы выйдзем шчыльнымі радамі”. Шкада толькі, што пела яго разам са мной чалавек 5 з усёй залі.
На гэтым усё, да наступных сустрэч у інтэрнэце.
