Ορφικός Ύμνος Απόλλωνα:
Ἐλθέ, μάκαρ, Παιάν, Τιτυοκτόνε, Φοῖβε, Λυκωρεῦ, Μεμφῖτ᾽, ἀγλαότιμε, ἰήιε, ὀλβιοδῶτα, χρυσολύρη, σπερμεῖε, ἀρότριε, Πύθιε, Τιτάν, Γρύνειε, Σμινθεῦ, Πυθοκτόνε, Δελφικέ, μάντι, ἄγριε, φωσφόρε δαῖμον, ἐράσμιε, κύδιμε κοῦρε, † μουσαγέτα, χοροποιέ, ἑκηβόλε, τοξοβέλεμνε, Βράγχιε καὶ Διδυμεῦ, † ἑκάεργε, Λοξία, ἁγνέ, Δήλι᾽ ἄναξ, πανδερκὲς ἔχων φαεσίμβροτον ὄμμα, χρυσοκόμα, καθαρὰς φήμας χρησμούς τ᾽ ἀναφαίνων· κλῦθί μου εὐχομένου λαῶν ὕπερ εὔφρονι θυμῶι· τόνδε σὺ γὰρ λεύσσεις τὸν ἀπείριτον αἰθέρα πάντα γαῖαν δ᾽ ὀλβιόμοιρον ὕπερθέ τε καὶ δι᾽ ἀμολγοῦ, νυκτὸς ἐν ἡσυχίαισιν ὑπ᾽ ἀστεροόμματον ὄρφνην ῥίζας νέρθε δέδορκας, ἔχεις δέ τε πείρατα κόσμου παντός· σοὶ δ᾽ ἀρχή τε τελευτή τ᾽ ἐστὶ μέλουσα, παντοθαλής, σὺ δὲ πάντα πόλον κιθάρηι πολυκρέκτωι ἁρμόζεις, ὁτὲ μὲν νεάτης ἐπὶ τέρματα βαίνων, ἄλλοτε δ᾽ αὖθ᾽ ὑπάτης, ποτὲ Δώριον εἰς διάκοσμον πάντα πόλον κιρνὰς κρίνεις βιοθρέμμονα φῦλα, ἁρμονίηι κεράσας {τὴν} παγκόσμιον ἀνδράσι μοῖραν, μίξας χειμῶνος θέρεός τ᾽ ἴσον ἀμφοτέροισιν, ταῖς ὑπάταις χειμῶνα, θέρος νεάταις διακρίνας, Δώριον εἰς ἔαρος πολυηράτου ὥριον ἄνθος. ἔνθεν ἐπωνυμίην σε βροτοὶ κλήιζουσιν ἄνακτα, Πᾶνα, θεὸν δικέρωτ᾽, ἀνέμων συρίγμαθ᾽ ἱέντα· οὕνεκα παντὸς ἔχεις κόσμου σφραγῖδα τυπῶτιν. κλῦθι, μάκαρ, σώζων μύστας ἱκετηρίδι φωνῆι.
Έλα, μακάριε, Παιάν, Τιτυοκτόνε, Φοίβε, Λυκωρέ, Μεμφίτη, λαμπροτίμητε, ιερέα, ευτυχισμένε δωρητή, χρυσολύρη, σπέρμα, οργωτή, Πύθιε, Τιτάνα, Γρύνειε, Σμινθέ, Πυθοκτόνε, Δελφικέ, μάντη, άγριε, φωσφόρε δαίμον, αγαπητέ, ένδοξε νέε, μουσαγέτα, χοροποιέ, εκβόλε, τοξοβέλεμνε, Βράγχιε και Διδυμέ, ιαματικέ, Λοξία, αγνή, Δήλιε άναξ, που έχεις το πανόρατο και λαμπρό μάτι, χρυσοκόμη, που φανερώνεις καθαρές φήμες και χρησμούς· άκουσε με που εύχομαι για τους λαούς με εύφρονα θυμό· αυτόν βλέπεις, που αγκαλιάζει τον απέραντο αιθέρα, τη γη που φέρει ευτυχία, πάνω και πέρα από το όριο, μέσα στη νύχτα στην ησυχία κάτω από τον αστροστόλιστο ουρανό, βλέπεις ρίζες, έχεις τα όρια όλου του κόσμου· σε σένα ανήκουν η αρχή και το τέλος που μέλλουν, παντοθαλής, εσύ αρμόζεις όλους τους πόλους με την πολύχορδη λύρα σου, είτε ως νέος βαδίζεις στα τέρματα, είτε ως γέροντας στην κορυφή, άλλοτε κρίνεις τον δωρικό κόσμο, ταξινομώντας τα φύλα που ζουν στις βιοθρέμμες περιοχές, αναμειγνύοντας την παγκόσμια μοίρα των ανθρώπων με αρμονία, αναμειγνύοντας χειμώνα και θέρος, ισότιμα και για τους δύο, ξεχωρίζοντας τον χειμώνα με τους ψηλούς και το θέρος με τους νέους, τον δωρικό κόσμο με την πολλή αγάπη και την ωριμότητα της άνοιξης. Από εδώ οι θνητοί σε τιμούν με ονόματα, άνακτα, Πάνα, θεό με κέρατα, που φέρνει τον ήχο των ανέμων· γιατί έχεις τη σφραγίδα και το τύπωμα όλου του κόσμου. Άκου, μακάριε, σώζοντας τους μυημένους με ικετική φωνή.
Εξήγηση για τον Απόλλωνα ως διαχειριστή αρχών και τέλους και τον τίτλο «Τελευτής»
Στον Ορφικό Ύμνο προς τον Φοίβο Απόλλωνα, διαβάζουμε ένα όνομα-κλειδί, μυστηριακής σημασίας: Τελευτής. Ο Απόλλων δεν παρουσιάζεται απλώς ως αρχηγός της μουσικής, της μαντικής και του φωτός, αλλά ως η Τελείωση, το πέρας και το έσχατο νόημα. Πρόκειται για κάτι πολύ βαθύτερο: μια υπαρξιακή και κοσμολογική θέση τού Απόλλωνα ως το Τέλος που εμπεριέχει την Αρχή – ή με άλλα λόγια, το Ὦ που περικλείει μέσα του τὸ Ἄλφα. ΑΩ
Το απόσπασμα αναφέρει ρητά ότι ο Απόλλωνας «ἄρχή τε τελευτή τ᾽ ἐστὶ μέλουσα» — δηλαδή είναι η αρχή και το τέλος που μέλλουν να γίνουν, δηλαδή ο θεός που διαχειρίζεται τόσο τις αρχές όσο και το τέλος όλων των πραγμάτων.
Αρχή: Ο Απόλλωνας θεωρείται θεός που ξεκινά τον κύκλο της ζωής, της φύσης και του κόσμου. Είναι ο φωτεινός φορέας που φέρνει την τάξη στον κοσμικό χορό και την αρμονία, συμβολίζοντας το ξεκίνημα, την εστίαση, τον φωτισμό.
Τέλος (Τελευτής): Ο τίτλος «Tελευτής» σημαίνει αυτόν που φέρνει το τέλος, τη λήξη των κύκλων. Ο Απόλλωνας, ως «Τελευτής», έχει την εξουσία να κλείνει τα πράγματα, να ολοκληρώνει τον κύκλο της ζωής και να κρίνει τα γεγονότα. Η λέξη «τελευτής» συνδέεται και με το τέλος της ζωής, αλλά και με κάθε λογής ολοκλήρωση.
Διαχείριση και ισορροπία: Το κείμενο μιλά για τον Απόλλωνα που «αρμόζει όλους τους πόλους με τη λύρα του», δηλαδή συντονίζει και ισορροπεί το σύμπαν σε αρμονία, κατανέμοντας σωστά τις εποχές (χειμώνας-θέρος) και τις αλλαγές στον κόσμο. Αυτό είναι άλλη μια ένδειξη της κυριαρχίας του τόσο στο ξεκίνημα όσο και στο τέλος των φυσικών κύκλων.
Σφραγίδα του κόσμου: Αναφέρεται ότι ο Απόλλωνας κατέχει «τη σφραγίδα όλου του κόσμου», που ερμηνεύεται ως το σύμβολο της ολοκλήρωσης και της θεϊκής τάξης που διατηρείται από αυτόν.
Συνοπτικά, ο Απόλλωνας εμφανίζεται ως ο κοσμικός νόμος, ο θεός που αρχίζει και τελειώνει τα πάντα, εξ ου και η προσωνυμία «Τελευτής», δηλαδή ο «Ολοκληρωτής» ή «Ο Τελικός». Με αυτή την ιδιότητα, ο Απόλλωνας διαχειρίζεται τη ροή του χρόνου και των γεγονότων, την αρμονία μεταξύ αρχής και τέλους, ζωής και θανάτου. ΑΩ