Калі вы хацелі б павандраваць па экзатычнай Афрыцы, то апошні (ці перадапошні) ваш выбар — ДР Конга. І вось чаму.
Мабуту Сесе Сека, былы прэзідэнт ДР Конга (пры ім краіна называлася Заір), прысвоіў прыкладна 5 мільярдаў даляраў, якія захоўваліся ў швейцарскіх банках — усе гэтыя грошы былі перададзеныя сям’і Сека, таму што выйшаў тэрмін іскавай даўнасці.

Зрэшты, пасля таго, як Мабуту Сесе Сека зверглі, мала што змянілася. Конга — адна з найбяднейшых і небяспечнейшых краін у свеце. Яе называюць сусветнай сталіцай сэксуальнага гвалту, які лічыцца большасцю насельніцтва нормай. А яшчэ тут квітнее канібалізм і генацыд.
Гаворка ідзе пра другую па велічыні ў Афрыцы і адзінаццатую ва ўсім свеце краіну — велізарны кавалак сушы пад спякотным сонцам, які можна назваць пеклам на Зямлі ва ўсіх сэнсах гэтага слова.
Сталіца гвалту і вулічных рэйваў
Кіншаса ў гэтым плане выглядае не такой ужо і небяспечнай. Сталіца ДР Конга з насельніцтвам у 15 мільёнаў чалавек (афіцыйна!) — пярэстая і суворая. Тут сучасныя хмарачосы суседнічаюць з беднымі кварталамі, а раскошныя гандлёвыя цэнтры - з перапоўненымі рынкамі.

Кіншаса сутыкаецца са шматлікімі праблемамі, такімі як беднасць, беспрацоўе і недахоп інфраструктуры. Адзін з самых каларытных раёнаў гораду — Нгўака.
Ён цудоўна адлюстроўвае шмат якія аспекты жыцця ў сталіцы. Калі вы ўпершыню трапляеце сюды, перад вамі адкрываецца цэлы свет кантрастаў і супярэчнасцей. Вуліцы тут заўсёды запоўнены людзьмі: жанчыны прадаюць свежую садавіну і гародніну на імправізаваных рынках, дзеці гуляюць у футбол на вузкіх вулачках, а мясцовыя музыкі ладзяць спантанныя канцэрты, напаўняючы паветра гукамі кангалезскай румбы.

Жыццё ў Нгўака — гэта штодзённая барацьба за выжыванне. Беднасць бачная на кожным кроку. Многія дамы тут уяўляюць сабой сціплыя будынкі з гафрыраванага жалеза і драўляных дошак. Дарогі часта знаходзяцца ў жудасным стане, ператвараючыся ў непраходныя гразевыя рэкі ў сезон дажджоў. Электрычнасць і вада падаюцца з перабоямі.
Як гэта гучыць? Бадай, найлепшым саўндтрэкам для Кіншасы і Нгўака стануць навакольныя гукі — аўтамабільныя клаксоны, грукат металу, крыкі людзей — і змрочны мінімалістычны саўнд gqom.
Што такое gqom?
Незвычайнай назва, так? Як гэта ўвогуле можна вымавіць? Уся справа ў тым, што gqom нарадзіўся ў ЮАР, у гарадах Дурбан і Кўазулу-Натал. Слова gqom паходзіць ад спалучэння пстрыкаючых зычных на мове зулу, якое можа быць інтэрпрэтавана як «ударны барабан», «рыкашэт» або «ўдар». Gqom вымаўляецца з пстрычкай, пасля чаго ідзе гартаннае «ом». Само слова ў літаральным сэнсе нагадвае гук, які ствараецца бас-бочкай. Вось як гучыць гэтая музыка.
У адрозненне ад больш меладычных афрахауса ці кўайта, gqom характарызуецца сваёй суровасцю і змрочнасцю, што надае яму адмысловую атмасферу. Гэта музыка небяспечных малазабяспечаных раёнаў, у якой, нягледзячы на адсутнасць словаў, вельмі заўважны сацыяльны і палітычны падтэкст.
Gqom распаўсюдзіўся вельмі хутка і стаў часткай глабальнага кросжанравага эксперыменту. Яго элементы можна пачуць у брытанскім грайме, а трэкі самых папудярных прадстаўнікоў жанру Distruction Boyz гучаць на самых модных вечарынах.
Натуральна, з ЮАР gqom трапіў і ў іншыя афрыканскія краіны. У тым ліку і ў Кіншасу, дзе вулічныя вечарыны — гэта найлепшы спосаб абстрагавацца ад суворай рэчаіснасці, а таксама распавесці пра шматлікія праблемы рэгіёну — хаця б так, праз вулічную музыку і гіпнатычны танец.
Бляшаныя слоікі і абрэзкі металу. Так гучыць Кіншаса?
Француз Ксаўе Тома трапіў на вулічную вечарыну ў Нгўака невыпадкова. Пад псеўданімам Débruit ён ужо шмат год дыджэіў і займаўся сапраўднай музычнай селекцыяй, вандруючы па самых экзатычных і аўтэнтычных куточках планеты.

І тут, у бруднай, шумнай Кіншасе ён пачуў тое, што вельмі моцна яго ўсхвалявала — вулічны перфоманс ад мясцовых жыхароў. Дзіда Оўеке, Бомс Бамола, Лаў Лакомбе і Макара Б’янка рабілі нейкія неверагодныя рэчы і з вулічнага смецця — металічнай і пластыкавай перкусіі, аднаструннай самаробнай гітары — стваралі сапраўдную музычную магію. Гэта быў сапраўдны рэйв з песнямі на французкай, кіконга, лінгала і суахілі.

Ксаўе быў настолькі захоплены пачутым, што пасля гэтага вулічнага перфомансу прапанаваў кангалезкім музыкантам супрацоўніцтва. Тым няма чаго было губляць — калі ў цябе мала магчымасцяў для творчасці, ты выкарыстоўваеш кожную з іх. Не маючы грошай і рэсурсаў, каб набыць належныя інструменты, сябры рабілі свае ўласныя ўнікальныя шумагенератары з усяго, што было ў наяўнасці. Аднаструнныя гітары былі вырабляліся з драўляных абрэзкаў і бляшаных слоікаў, вакальная скрынка была зроблена са старога касетнага плэера, а розныя бутэлькі, пішучыя машынкі і абрэзкі металу былі перароблены ў перкусію.

Так разам з Débruit вулічныя кангалезкія музыканты стварылі свой гурт KOKOKO! І гэта быў пачатак захапляльнай музычнай гісторыі. Ксаўе не перашкаджаў артыстам працаваць — ён толькі дадаў да аўтэнтычных інструментаў змрочную мінімалістычную электронную афарбоўку, якая падкрэсліла агульны настрой гэтых песень. Вось як гучаў першы сінгл праекта Tokoliana.
KOKOKO! грукаюцца ў вашыя дзверы
А праз два гады музыканты выдалі свой дэбютны альбом Fongola на вядомым лэйбле Transgressive — бадзёрую і сумную адначасова складанку з песень, у якіх зашыфраваная ўся палітра пачуццяў чалавека, што жыве ў сапраўдным пекле, але не губляе аптымізму.

І гэта быў спраўдны выбух! Пра альбом напісалі ў The Guardian, і ён атрымаў вельмі крутую прэсу з усіх куточкаў свету.
Прапаную вам паслухаць класны сінгл Azo Toke з гэтага альбома — пабудаваны на перкусіі, але з магутнымі сінтэзатарнымі імпульсамі.
KOKOKO!, што праўда, не адыйшлі ад сваіх каранёў і вулічных перфомансаў, бо гэта сапраўды музыка не для навушнікаў і музычнага эстэцтва. Яна нарадзілася на брудных шумных вуліцах і там мусіць заставацца. Таму ў першую чаргу звярніце ўвагу на лайвы кангалезкага гурта — яны сапраўды захапляльныя.
А яшчэ ў KOKOKO! зусім нядаўна выйшаў другі паўнафарматны альбом пад назвай Butu. Цяпер на Metacritic у яго 85 балаў, і сайт аднёс яго да катэгорыі «усеагульнае прызнанне».

Еўрапейскія крытыкі захапляюцца гучаннем гурта, але гэта захаполенне і ўсімі гукамі Кіншасы адначасова — бяспечны спосаб адчуць вайб афрыканскага мегаполісу і больш зразумець пра тое, як адбываецца жыццё ў ДР Конга.
Зацаніце сінгл Mokili, у якім сыйшліся разам вайб танцавальнай музыкі 90-х і атмасфера Кўайта.
«Mokili — гэта пра тое, як варушыць свет так моцна, што ён вось-вось перакуліцца. Гэты трэк мы прызвычаіліся выконваць жыўцом у больш імправізаванай манеры, у нас не было магчымасці запісаць яго да нядаўняга часу. Але мы дадалі патрэбныя дэталі для студыі», — кажуць пра яго ўдзельнікі KOKOKO!
KOKOKO! — гэта імітацыя груку ў дзверы на мове лінгала. Думаю, што не трэба тлумачыць метафару. Скажу толькі, што для ўсіх нас гэты гурт — цудоўная магчымасць зразумець, як гучыць цэнтральная Афрыка. А для ўдзельнікаў гурта — гэта шанец, які яны атрымалі дзякуючы музыцы. Не толькі ў футбалістаў з’яўляецца магчымасць збегчы з гэтай жорсткай рэчаіснасці і расказаць пра сябе ўсяму свету.
Дзякуй, што падтрымліваеце канал, і за тое, што прачыталі гэты матэрыял! Я спадзяюся, што вам спадабалася гісторыя і музыка KOKOKO!. Заставайцеся з «Міністэрствам сепультуры» - у наступным месяцы я прынясу вам яшчэ адзін цікавы сюжэт. Да сустрэчы!
Ваш міністр
