Goblin: гурт з фільмаў жахаў, які замяні ...

Goblin: гурт з фільмаў жахаў, які замяніў Pink Floyd

Jul 28, 2025
343

Калі вы сапраўдны аматар кінажахаў, то напэўна ж ведаеце, што ў 70-х італьянскія хорары былі на магутным уздыме. Фільмы штампаваліся імкліва і большасць з іх узгадае хіба толькі самы адданы фанат жанру. Але сёе-тое прыгожа састарэла і цяпер з’яўляецца сапраўднай класікай. І ў першую чаргу гаворка пра фільмы Дарыё Арджэнта. Але сёння размаўляць будзе не пра кіно, а пра музыку. Прычым тут Арджэнта і яго хорары? Чытайце і пра ўсё даведаецеся!

Італія 70-х перажывала так званыя «свінцовыя гады». Магутны палітычны крызіс і настальгія па фашызму вылілася ў магутную палярызацыю грамадства: ультраправы і ультралевы рух вельмі моцна ўплывалі і на культурнае жыццё Італіі. У такіх дэкарацыях моцна выбухнуў самы нечаканы і яскравы накірунак таго часу — прагрэсіў-рок. 

Па ўсёй Еўропе ўзнікалі новыя музычныя кірункі, а ў Італіі на канкурэнтнай сцэне ўжо выступалі вядомыя прагрэсіў-рок-гурты. Можаце зацаніць хаця б Premiata Forneria Marconi

Ці Banco del Mutuo Soccorso.

Але самым яскравым гуртом таго перыяду сталі Goblin, якія змянілі не толькі ўспрыманне прагрэсіў-року, але і змянілі жанр хоррару. Якім чынам? Ну давайце пра ўсё па парадку. 

image

Клавішнік Клаўдыё Сіманэцці, гітарыст Масімо Маранцэ, басіст Фабіо Пін’ятэлі і барабаншчык Вальтэр Марціна аб’ядналіся, каб стварыць новы гурт пад вялікім уражаннем ад свежых эксперыментаў з формай і гучаннем. Замест песень — музычныя п’есы, самы пачатак эпохі сінтэзататараў і новыя магчымасці ў саўнддызайне. Ну як не скарыстацца такімі магчымасцямі? 

Premiata Forneria Marconi і Banco del Mutuo Soccorso ужо існавалі і былі дастаткова вядомымі, таму малады гурт , тады яшчэ пад назвай Oliver, ствараўся менавіта пад уражаннем ад хвалі італьянскага прагрэсіўнага року. Але хлопцы не займаліся простым капіяваннем, а эксперыментавалі з гучаннем. І гэты прывяло іх да выпадковага, але сусветнага поспеху. Дзякуючы менавіта фільмам жахаў, якія тады былі ці не самым папулярным кінажанрам у свеце. 

image

Лідары гурта Сіманэцці і Маранцэ займаліся музыкай з маладых гадоў. Клаўдыё паходзіў з музычнай сям’і — яго бацька Энрыка Сіманецці быў вядомым кампазітарам і тэлевядучым. А нарадзіўся нават не ў Італіі, а ў бразільскім Сан-Паўлу, калі Энрыка там працаваў. Клаўдыё вучыўся ў Рымскай Акадэміі Санта-Чэчыліі і граў у гаражных рок-гуртах. Напрыклад, у ён удзельнічаў у калектыве Ritratto Di Dorian Gray, а пасля ўжо разам з Маранцэ, Пін’ятэлі і Марціна запісваў у Лондане дэма пад новай назвай. 

image

Вярнуліся ў Італію хлопцы ўжо пад назвай Oliver і падпісалі кантракт з лэйблам Cinevox. Гэта быў быццам пралог. Першы альбом яны выдалі пад назвай Cherry Five. Ён не прынёс камерцыйнага поспеху, але прыцягнуў увагу патрэбных людзей.

Вось у чым справа. Майстар італьянскіх хорараў Дарыё Арджэнто шукаў рок-гурт для свайго фільма Profondo Rosso.

image

Класічны фільм у жанры джала, які і сфармуляваў Арджэнта. Цікавы і новы для таго часу мікс крывавага трылеру і эротыкі. Ну дык вось, Дарыё ў тыя часы ўжо быў вядомым і празнаным майстрам фільмаў жахаў, таму для новага фільму шукаў саўндтрэк у максімальна абмітным дыяпазоне: спачатку звязаўся з Pink Floyd, але тыя адмовіліся. І тады Арджэнта вырашыў даць шанец маладым музыкантам — тым больш, што выбар быў вялікі. Але звярнуўся не да Premiata Forneria Marconi і Banco del Mutuo Soccorso, а да маладых хлопцаў з Goblin. Справа ў тым, што Арджэнта паслухаў гурт Cherry Five і яму дужа спадабалася.

image

Падыход быў максімальна жорсткі, калі верыць у афіцыйную версію. 

«The band were given one night to write it and one day to record it». 

Гэтак за адзін працоўны дзень Goblin напісалі амаль усю музыку да Profondo Rosso. А пасля чаго знялі фільм. Прычым вакол саўндтрэку будаваўся агульны наратыў і нават фінальны мантаж рабіўся пад саўндтрэк — настолькі шмат увагі Арджэнта надаваў гучанню «Крывава-чырвонага».

У гэтым саўндтрэку шмат цікавых момантаў. Напрыклад, змрочная рэпетэтыўная галоўная тэма гучыць падобна да пісталетнага стрэлу, з нейкім звышнатуральным эфектам. Goblin шмат эксперыментавалі з гучаннем і гэта адыграла сваю ролю. 

Profondo Rosso стаў безумоўным міжнародным хітом і самым вядомым фільмам у біяграфіі Арджэнта. А галоўная тэма фільму трапіла ажно на першае міесца ў італьянскіх чартах і пратрымалася там ажно 15 тыдняў. З гэтага нават нарадзіўся сямейны жарт, бо скінуў саўндтрэк Goblin з першага радка Сіманецці-старэйшы. Яго саўндтрэк для тэлесерыяла Gamma абыйшоў па папулярнасці Profondo Rosso. 

Але ніхто з хлопцаў не сумаваў, бо пасля яны зрабілі нешта кшталту прагрэсіў-рок інтэрпрэтацыі хіта Энрыка Сіманецці і яна стала звышпапулярнай. Кажуць, што менавіта з яе вырас і італьянскі хіп-хоп, і дыскатэчныя рэміксы. 

Карацей, у гэты перыяд у гурта ўжо аформіўся свой уласны непаўторны стыль. Крывавыя матывы, мінор і калейдаскоп дысанансаў і эфектаў для максімальнага саспенсу. Арыентаванасць на саўндтрэкі толькі падвысіла творчы патэнцыял гурта і дала яму глебу для фантазіі. Таму самае цікавае было наперадзе. 

image

Наступны, 1976 год можна лічыць часам эксперыментаў і фармулявання сваёй ідэнтычнасці. Goblin запісалі альбом Roller — не саўндтрэк, а асобны лонгплэй, але атрымаўся ён не вельмі ўдалы. Самі музыканты скардзіліся на тэхнічныя абмежаванні, якія не дазволілі зрабіць усё, як задумвалася.

Але ніхто нават не паспеў засумаваць, бо 1977 год стаў вяршыняў творчай формы Goblin: на экраны кінатэатраў выйшаў культавы фільм «Суспірыя» — адзін з маіх самых любімых хорараў і безумоўная класіка жанру. 

image

Гэта небанальны фільм, вельмі прыгожы і захапляльны. Нават калі вы не любіце жанр у цэлым, усё роўна паглядзіце гэтую стужку — гарантую, не пашкадуеце. І ў тым ліку, дзякуючы шэдэўральнаму саўндтрэку італьянскага прагрэсіў-рок гурта. «Суспірыю» здымаў усё той жа маэстра Арджэнта. Ён папрасіў гурт напісаць музыку так, каб глядач увесь час адчуваў цішыню і таямніцу, быццам ведзьмы недзе побач, нават калі іх няма ў кадры. І атрымаўся сапраўдны шэдэўр, адзін з самых магутных саўндтрэкаў усіх часоў. 

Калі не верыце, паслухайце галоўную тэму. Гурт выкарыстоўваў грэцкую мандаліну бузукі, індыйкую таблу, акустычную гітару з незвычайным строем, шматлікія электронныя эфекты і настолькі злавесныя шэпты, што ты літаральна адчуваеш прысутнасці зла зусім побач. Кіслотныя сінтэзатары дадаюць гэтай музыцы маштабу, і ты нібыта расчыняешся ў саўдтрэку, губляеш сувязь з рачаіснасцю і правальваешся ў містычны сусвет «Суспірыі». Сапраўдная магія! 

Прычым усё гэта аналагавыя эфекты, без сучасных сэмплераў. Нават на сінтэзатарах Moog і Hammond гук атрымлівалі традыцыйна, без камп’ютурнай эмуляцыі. Эфект напружанасці быў узмоцнены гітарнымі рыфамі Масіма Маранцэ, якія, здаецца, прабіраліся праз цёмныя калідоры старой вілы, а клавішныя мелодыі Сіманецці нібы пераліваліся кроплямі крыві з фінальнай сцэны. Працавалі ўжо не так хутка, як над Profondo Rosso, але ўсё роўна вельмі імкліва. Студыйная падрыхтоўка саўндтрэку заняла нешта каля трох тыдняў!

«Суспірыя» зрабіла гурт Goblin сусветна вядомым і сама зрабілася імгненнай класікай. Гэта фільм, які шмат цытаваўся ў сучасным мастацтве. Нават Анастасія Рыдлеўская зрабіла кліп на песню Dance on my own пад натхненнем ад кінакласікі. 

На жаль, рымэйк гэтага фільма з саўндтрэкам Тома Ёрка цалкам пазбаўлены гэтай магіі. Магічная, атмасферная гісторыя пераўтварылася ў панылую маніфестацыю. Але гэта ўжо іншая гаворка. 

image

Арыгінальная «Суспірыя» шмат у чым дзякуючы гурту Goblin нават зараз выглядае вельмі эфектна і я вам раю абавязкова яе паглядзець. 

image

У той перыяд Goblin запісвалі і іншыя саўндтрэкі. Бадай, самы вядомы з іх — гэта еўрапейская версія амерыканскай класікі Dawn of the Dead, якая называлася Zombi.

image

Праца над стужкай атрымалася нечаканай: спачатку Джордж Рамэра выпусціў фільм з зусім іншым саўндтрэкам, але Дарыё Арджэнта скроіў сваю версію фільма для Еўропы, замяніўшы ў ёй больш за 20 хвілін музыкай Goblin. 

На жаль, гурт не пратрымаўся ў арыгінальным складзе шмат часу. Першым сыйшоў бубнач Агастына Марангола, і праз гэта наступныя працы калектыву над саўндтрэкамі праходзіў ужо пад іншай шыльдай. Уся справа ў тым, што праз юрыдычныя нюансы музыканты не маглі без дазволу Марангола выкарыстоўваць назву Goblin, а сам бубнач у гурт вяртацца не хацеў. Таму, напрыклад, музыка для фільма Tenebre падпісаная як Simonetti–Pignatelli–Morante. 

Далей было яшчэ больш весела і Goblin пераўтварыўся ў нешта кшталту сучасных «Песняроў». У тым плане, што разабрацца, дзе арыгінальны Goblin, а дзе касплэй, ужо даволі складана. 

image

Удзельнікі гурта ў асноўным займаліся ўласнымі праектамі: Клаўдыё Сіманецці зрабіў праект Daemonia, Масімо Маранце выступаў з сольнымі альбомамі, Фабіо Пін’ятэлі і Аґастына Марангола працягвалі справу Goblin у Goblin Rebirth і Goblin Legacy. Але ў 2024 годзе гурт фактычна Goblin Legacy фактычна страціў адзінага арыгінальнага ўдзельніка: Марціна і Пін’ятэлі пакінулі склад, і новая версія Goblin Legacy выступае з цалкам свежым складам. 

image

Але нават цяпер Goblin звышпапулярны гурт, і імі натхняюцца музыканты па ўсім свеце. Нядаўна быў на варшаўскім канцэрце Blood Incantation — яны пачыналі выступ з саўдтрэку да «Суспірыі». І гэта толькі адзін прыклад! Дзясяткі металічных і электронных гуртоў дагэтуль эксперыментуюць з гучаннем гурта з 70-х. І гэта крута!

Дзякуй, што падтрымліваеце канал, і за тое, што прачыталі гэты матэрыял! Я спадзяюся, што вам спадабалася гісторыя і музыка Goblin. Заставайцеся з «Міністэрствам сепультуры» - у наступным месяцы я прынясу вам яшчэ адзін цікавы сюжэт. Да сустрэчы!

Ваш міністр

Vous aimez cette publication ?

Achetez un café à Aliaksandr Charnukha

Plus de Aliaksandr Charnukha