𝐇𝐞𝐭 𝐨𝐫𝐠𝐚𝐬𝐦𝐞
Ik vind het orgasme een van de fascinerendste momenten uit het menselijk bestaan, niet vanwege de seks zelf, daar is inmiddels een complete industrie van tantracoaches, seksuologen en mensen met kralenkettingen omheen gebouwd, maar vanwege dat krankzinnige moment waarop een volwassen mens ineens alle zeggenschap over zijn eigen lichaam kwijtraakt.
Want wat gebeurt daar in godsnaam?
Je ligt naast iemand die gewoon een baan heeft, belasting betaalt, een hypotheek heeft, kinderen opvoedt en overdag waarschijnlijk met een ernstig gezicht vergadert over kwartaaldoelstellingen, en ineens zie je diezelfde persoon veranderen in iemand die je onder normale omstandigheden geen sleutel van je huis zou geven.
De ogen beginnen meestal als eerste. Die rollen weg, verdwijnen richting schedeldak of blijven halfopen hangen alsof de verbinding met de hersenen zojuist definitief is verbroken. Vooral dat oogwit is indrukwekkend. Vijf minuten geleden dacht je nog wat een aantrekkelijke man, nu lijkt het alsof je per ongeluk seks hebt met iemand die dringend door een priester moet worden besprenkeld.
Dan de mond. Die gaat open en daar is werkelijk niets erotisch aan. Films hebben ons jarenlang voorgelogen met sensueel geopende lippen en een zorgvuldig gekanteld hoofd, terwijl de werkelijkheid dichter ligt bij iemand die onder narcose wordt gebracht voor een wortelkanaalbehandeling.
En dan begint de rest van het gezicht zich ermee te bemoeien. Wenkbrauwen schieten omhoog, neusgaten sperren open, kaken trekken scheef en soms verschijnt er zelfs een frons alsof degene tijdens het klaarkomen ineens zijn DigiD probeert te herinneren.
En dan het geluid. Dezelfde eindverantwoordelijke die in een restaurant drie keer sorry zegt tegen de ober, ligt ineens met zijn ogen achterstevoren, tenen gekromd en een soort brrrèèèrerererer op het volume van een marktkoopman alsof hij zojuist een gesprek met God heeft gehad.
Alle hiërarchie weg. Directeur, loodgieter, hoogleraar, consultant, allemaal dezelfde debiele kop.
En vrouwen moeten vooral niet denken dat wij tijdens dit biologische carnaval veranderen in een sierlijke nimf uit een Franse kunstfilm, eerder een Picasso met ademnood.
Het allerbeste is dat niemand weet hoe hij zelf kijkt.
Misschien maar goed ook, want een orgasme is vermoedelijk het enige moment waarop een mens intens gelukkig kan zijn en tegelijkertijd een gezicht trekt waardoor je onder andere omstandigheden onmiddellijk 112 zou bellen.
Miljoenen jaren evolutie, we leerden rechtop lopen, ontwikkelden taal, bouwden steden, maakten kunst, vonden antibiotica uit en stuurden mensen naar de maan.
En op het hoogtepunt rollen we met onze ogen, trekken onze mond open en kijken we alsof de stekker uit ons centrale zenuwstelsel is getrokken.
Misschien is dat wel echte overgave.
Niet je innerlijke kind aankijken, je ademhaling volgen of tijdens een retraite leren loslaten.
Maar gewoon ordinaire seks.