ik 
Ik werd gisteravond geconfronteerd met een uitnodiging voor een ‘Gender Reveal Party’.
Godbeterd. Wat een misselijkmakende treurigheid.
Vroeger was je zwanger, kreeg je na negen maanden een kind, keek de dokter tussen de beentjes en riep: 'Het is een jongen!' Klaar. Plak beschuit met muisjes erin en de vader riep: 'Nou, allemaal opdonderen, we gaan slapen.'
Perfect systeem.
Maar tegenwoordig is werkelijk álles een excuus voor een hysterisch kuddefeestje. We vieren de zwangerschap, de positieve pis-test, de eerste echo en de kleur van de foetus. Als de baby straks zijn eerste vloeibare drol produceert, huren ze waarschijnlijk een sterren-cateraar in.
Alles moet gevierd worden. Het is een doorgeslagen, infantiele obsessie. Alles voor de bühne. Het gaat niet om het kind, het gaat om die ranzige, narcistische bewijsdrang. Ze moeten gezien worden!
Laten we wel wezen: de basis is dat er ergens negen maanden geleden twee mensen ordinair hebben liggen neuken op een zaterdagavond. Meer is het niet.
Een dronken bevruchting, waarbij één toevallige zaadcel net iets sneller zwom dan de rest van die miljoenen andere mislukkelingen. Dat is pure biologie.
Gewoon een functionerende baarmoeder en een kwakje zaad.
We moesten zaterdagmiddag verzamelen in een hippe loods. Hele volksstammen stonden daar de schone schijn op te houden voor de camera's. Chantal stond bij een gigantische zwarte ballon te giebelen alsof ze hoogstpersoonlijk de relativiteitstheorie had uitgevonden.
Ze prikte erin. Pof!
Er spoot een wolk van synthetische, blauwe confetti door de ruimte.
En toen ging het pas écht helemaal mis. Er ging een mechanisch verfkanon af en complete volksstammen werden van top tot teen ondergedompeld in de dikke, blauwe latexverf. En het ergste is: ze vonden het fantastisch!
In plaats van dat ze direct de ambulance belden, begonnen ze synchroon hysterisch te janken van emotie. Tante Sjaan liep paars aan onder de blauwe verf, oom Gerrit stond hyperventilerend tegen de muur te snikken. Volwassen venten met een dikke hypotheek stonden elkaar blauw en snotterend in de armen te vallen om de kleur van een foetus.
Dan denk ik echt: er is structureel iets fundamenteel misgegaan in jullie bovenkamer.
Wat een psychiatrische teringbende!
Mark staat een geslaagde zaadlozing te vieren alsof hij de hongersnood heeft opgelost. Je kon er helemaal geen kloot van.
Maar op Instagram posten ze direct de foto: ‘Wat een magische, breekbare reis naar ons kleine prinsje!’ Zakdoek erbij, ik moet er bijna van kotsen.
We weten allemaal dat dat kind straks je hele nachtrust en je huwelijk naar de klote helpt.
Maar we blijven blauwe hartjes klikken onder je foto's, puur omdat we deze tragische einde willen volgen.
Binnenkort zit Chantal met een lekkende tepel op de bank en zit Ruud op zolder stiekem te janken bij een webcammeisje uit Wit-Rusland.
Veel succes met de magische reis, Chantal en Mark.
Proost, hè!