de deur naar verwondering

de deur naar verwondering

Aug 10, 2025

imagePak mijn hand maar, ik neem je graag mee - je bent welkom in wonderland.

Al een tijdje loop ik rond met het verlangen om mijn levendige binnenwereld een weg naar buiten te geven. Wat vaak alleen abstract en beeldend was, begint nu een taal te krijgen – letters, woorden en zinnen die mij verwonderen.

Ik geloof dat verwondering essentieel is voor een gelukkig leven – niet alleen voor mijzelf, maar voor elk wezen dat op deze aarde leeft. Daarom de Wonderbrief: een manier voor mij om mijn verwondering te delen en te bewaren, en om jou hopelijk iets meer verwonderd te maken – al is het maar een beetje...

Deze wonderlijke brief kun je elke eerste vrijdagochtend van de maand verwachten in je mailbox, als een wonderlijke glijbaan: zo je weekend in. Ik deel wat mij bezighoudt: een innerlijke mijmering of iets wat ik heb meegemaakt – in de vorm van een reflectie, verhaal of recept.

Zin in een maandelijkse glimlach? De Wonderbrief brengt ‘m naar je ♡

Verwondering betekent voor mij de wereld op een andere manier zien.
Een zienswijze die om openheid en kwetsbaarheid vraagt.
Een lens waar je doorheen kijkt – een perspectief.

Verwondering maakt dat we nieuwsgierig, liefdevol en respectvol naar de wereld om ons heen kijken. Zo gaan we zorgvuldiger om met alles wat om ons heen bestaat, en stilletjes om onze aandacht vraagt:
een verloren vriend die een knuffel nodig heeft,
een uitgeputte bij die midden op de stoep ligt,
of de omgevallen fiets waar iedereen omheen loopt.

Verwondering voelt als een kind in de week vóór zijn verjaardag:
vol voorpret, verlangend naar die ene speciale dag.

Wanneer ik verwonderd ben, zie ik schoonheid en glans overal waar ik kijk –
net alsof alles bedekt is met een deken van sterrenstof.
Dan klopt alles.
Dan bewegen tijd en ruimte even in perfecte harmonie,
zoals een groep schoonszwemmers (met verjaardagshoedjes op) in een helderblauw zwembad.

Wanneer was jij voor het laatst verwonderd?

♡ Ramon

Ti piace questo post?

Offri un caffè a Ramon Smit