De week waarin alles tegelijk kwam
Update: eindelijk beweging
Wat begon als een inschatting van tien dagen tot twee weken, is uiteindelijk uitgelopen naar vijf weken. Vijf weken waarin alles steeds een beetje werd doorgeschoven. Eerst tien dagen, toen twee weken, daarna nog eens tien dagen voor de onderdelen, en vervolgens telkens opnieuw: “volgende week.”
In het begin lukte het me nog om rustig te blijven. Ik probeerde vertrouwen te houden en de situatie te accepteren zoals die was. Maar naarmate afspraken steeds werden verplaatst en er geen duidelijk einde in zicht kwam, merkte ik dat er iets veranderde.
Daarbij kwam ook het besef dat de verzekering maar een maximaal aantal dagen mijn onderkomen vergoedt, en dat ik dat punt bijna had bereikt. Zelf een verblijf bekostigen was geen optie. Deze hele situatie heeft me al zoveel gekost dat ik nu echt moest gaan nadenken over hoe verder.
Een alternatief zou zijn geweest om met vervangend vervoer naar huis te gaan en de camper later na te laten komen. Maar dat voelde voor mij niet goed. Mijn camper is mijn huis, en het idee om die achter te laten en weer afhankelijk te zijn van andere mensen voor onderdak, voelde niet als een optie.
Langzaam begon de onrust zich op te bouwen. Ik voelde het in mijn lichaam, een constante spanning, alsof ik nergens echt kon landen omdat ik niet wist waar ik aan toe was. En misschien is dat nog wel het lastigste aan dit soort situaties: niet zozeer het probleem zelf, maar het blijven hangen in het niet-weten.
Tot vandaag.
Vandaag kreeg ik eindelijk het telefoontje waar ik al weken op wachtte. De onderdelen zijn binnen en ze zijn begonnen met de reparatie. Als alles goed gaat, heb ik begin volgende week mijn camper terug.
Dat moment voelde bijna onwerkelijk. Alsof er in één keer een enorme last van mijn schouders viel. Ik merkte het direct in mijn lichaam. De spanning zakte weg en maakte plaats voor opluchting, blijdschap, dankbaarheid en rust. Tranen van geluk, alles tegelijk.
Na weken van wachten en onzekerheid voelt het alsof ik eindelijk weer in beweging kom. Alsof ik weer vooruit kan kijken, in plaats van alleen maar af te wachten. Het besef dat dit hoofdstuk bijna afgesloten is, geeft zoveel ruimte.
Nu is het nog hopen dat alles goed verloopt en dat ik mijn camper in goede staat terugkrijg. En dan kunnen we weer vol vertrouwen de weg op.
Een nieuw hoofdstuk ligt te wachten.
En als je dit leest en nog steeds met me meereist, wil ik je echt bedanken voor je steun.
Mucho love,
Anniek & Mylo
