Што я ёй скажу? Што мой дом там, дзе я ўжо не магу быць? Там, дзе садзяць за слова, дзе ноччу прыходзяць і ламаюць дзверы?
Я кажу: «Там, дзе лес пахне . Дзе хлеб рассыпаецца проста ў далоні. Дзе раніцай туман, як малако, кладзецца на лугі». Яна ўсміхаецца. Яна не ведае, што гэты дом у нас адабралі.
Я бегла, калі насіла яе пад сэрцам. З адным дзіцём на руках і другім — унутры мяне. Мы ішлі праз цемру, пераходзілі мяжу нелегальна, бо іншага выбару не было. Я ішла да святла для іх. Каб яны жылі без страху. Малодшая нарадзілася тут, у Літве. У яе няма пашпарта маёй краіны. Але ў ёй — мая кроў. У ёй — Беларусь.
Кожны вечар я расказваю ёй пра радзіму. Пра азёры, дзе вада цёплая нават на захадзе сонца. Пра дрэвы, што шумяць, нібы спяваюць. Пра людзей, якія чакаюць свабоды. Я кажу ёй: «Мы вернемся». І сама спрабую ў гэта паверыць.
Я марыла, каб яна жыла ў вольнай краіне. Часам мне здаецца, што я не змагла. Але я трымаю ў сабе адно абяцанне: яна ўбачыць Беларусь. Сапраўдную. Тую, дзе няма страху.