Στο βάθος της ψυχής, ο Άνθρωπος αναζητά το Έν (την Απόλυτη Ενότητα), αλλά περιπλανιέται στον κόσμο των αισθήσεων, όπου κυριαρχεί ο "διάβολος" ως αρχή της διασποράς, της λήθης και της ειδωλοποίησης. Ο Χριστός είναι αυτός που μας ξυπνά, διαλύει την ομίχλη του ψεύδους και αποκαλύπτει την αληθινή φύση του Ανθρώπου ως νοερή εικόνα του Θεού.
Μέσω Αυτού, ο Άνθρωπος απελευθερώνεται από την πλάνη των ειδώλων, από τη διασπασμένη πολυπλοκότητα της ύλης, και επιστρέφει στην ενότητα του Όντος (του Θείου). Έτσι, ο Χριστός φανερώνεται ως αυτός που διαλύει τα είδωλα, εξαγνίζει το πεδίο της ψυχής από την απάτη του ψευδούς όντος, και την οδηγεί προς το αληθινό Όν – το άκτιστο φως της Θεότητας.
Αυτή η διαδικασία είναι ταυτόχρονα:
Αφύπνιση-Διάλυση (από την ψευδαίσθηση της ύλης)
Απομάκρυνση-Απόλυση των ειδώλων (των ψευδών αντιλήψεων για την πραγματικότητα)
Επιστροφή στην ενότητα με το Θείο-Ένωση/Ζεύξη.
Στην ουσία, η σωτηρία είναι η αναγνώριση της θεϊκής προέλευσης της ψυχής και η επανένωσή της με την αιώνια πηγή της ύπαρξης.
Διβάστε:
Ο Νοητός Ήλιος και το Ακτίστο Φως: Η Φωτεινή Πηγή πέρα από τα Όρια των Μορφών
Νεοπλατωνικὴ κατανόηση της σωτηριολογικής αποστολής
Η νεοπλατωνική θεώρηση της σωτηρίας επικεντρώνεται στη βαθιά ανθρώπινη αναζήτηση της ενότητας με το Θείον. Σύμφωνα με αυτή την παράδοση, η ανθρώπινη ψυχή, αν και προέρχεται από το Ἕν (το Απόλυτο, το Έν), έχει περιπλακεί στον αισθητό κόσμο, όπου κυριαρχεί η ψευδαίσθηση της πολλαπλότητας και της υλικής ύπαρξης.
Ο Πλωτίνος περιγράφει την ανθρώπινη ύπαρξη ως μία κατάσταση όνειρου, όπου ο άνθρωπος ζει σε έναν κόσμο σκιών, αν δεν αφυπνιστεί και δεν στραφεί προς το Αληθινό. Η αφύπνιση αυτή είναι η επιστροφή στην πηγή της ύπαρξης, όπου η ψυχή ανακαλύπτει τη θεϊκή της φύση.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σωτηρία δεν είναι εξωτερική διαδικασία, αλλά εσωτερική άνοδος. Το κακό ταυτίζεται με την απομάκρυνση από το Ἕν και την ενασχόληση με τα φαντάσματα (φαινόμενα), δηλαδή με τις ψευδαισθήσεις της υλικής ύπαρξης. Αντίθετα, η σωτηρία είναι η επιστροφή στην πηγή της ενότητας, όπου η ψυχή ελευθερώνεται από την πολυπλοκότητα της ύλης και επανενώνεται με το Θείο.
Αυτή η θεώρηση εναρμονίζεται με τη χριστιανική θεολογία, όπου ο Χριστός λειτουργεί ως ο Εγείρων που αποκαλύπτει την αληθινή φύση του ανθρώπου ως εικόνα του Θεού. Μέσω αυτής της αποκάλυψης, ο άνθρωπος απελευθερώνεται από την απάτη των ειδώλων (των ψευδαισθήσεων) και επιστρέφει στην ενότητα με το Ὄν (το Θείο).
Έτσι, η νεοπλατωνική και η χριστιανική προσέγγιση συγκλίνουν στο ότι η σωτηρία είναι μια διαδικασία αφύπνισης, καθαρότητας και επιστροφής στην αρχέγονη ενότητα, όπου η ψυχή ανακαλύπτει την αληθινή της ταυτότητα ως μέρος του Θείου.
Διβάστε:
Ο Χριστός ως ο Νοητός Μυσταγωγικός Ήλιος της Νεοπλατωνικής Θεουργίας
Η Συνειδητοποίηση του Εσωτερικού Χριστού σε Οδηγεί στον Απόλλωνα
Ο Χριστός ως το Ωμέγα – Ο Κόσμος που Τελείωσε
Το γράμμα Ωμέγα (Ω), τελευταίο του ελληνικού αλφαβήτου, δηλώνει την τελείωση, τη διάλυση των παλαιών μορφών και την επιστροφή στο Αιώνιο Είναι. Ο Χριστός, στην Αποκάλυψη, ονομάζεται ρητά: «το Άλφα και το Ω» – δηλαδή η Αρχή και το Τέλος.
Το Ωμέγα εδώ συμβολίζει την ολοκλήρωση της Ιστορίας στην Θεϊκή Βασιλεία, όπου «ο Θεός θα είναι τα πάντα ἐν πᾶσιν» (Α’ Κορ. 15:28).
(Αν το δούμε με οφρικο-πλατωνική ματιά, είναι σαν να μιλά ο ίδιος ο Απόλλων μέσα από τη χριστική μορφή: ο Νους που έγινε Σάρκα, ο Φωτοδότης που ενσαρκώθηκε, το Αιώνιο Φως που έγινε Αρχή του Χρόνου και Τέλος του Χρόνου).
Μέσα από το πρίσμα της εσωτερικής αριθμοσοφίας, το Ωμέγα = 800 και συμβολίζει το Απόλυτο Πέρας, το καθολικό ξήλωμα της κοσμικής ψευδαίσθησης. Όταν εμβαθύνουμε στον αριθμό 888, δηλαδή στο όνομα ΙΗΣΟΥΣ, καταλαβαίνουμε ότι δεν συμβολίζει μόνο τον Σωτήρα της Αγάπης, αλλά και τον Μυσταγωγό που διαλύει τα δεσμά της Πλάνης. Είναι ο Διαλύων και ο Απολύων.
Στο πλαίσιο που παρουσιάζετε, το Ωμέγα δεν είναι απλώς το "τέλος" χρονικά, αλλά η τελική επιστροφή όλων των πραγμάτων στην αρχική τους ενότητα. Αυτή η ιδέα της ἀποκαταστάσεως πάντων (αποκατάσταση των πάντων) έχει βαθιές ρίζες σε δύο κύριες πηγές:
Τον Ορφισμό (μυστηριακή παράδοση της αρχαίας Ελλάδας)
Τον Πλωτίνο (νεοπλατωνικός φιλόσοφος, 3ος αι. μ.Χ.)
Ο Πρόκλος, σχολιάζοντας τον Πλάτωνα και εφαρμόζοντας τις τελετουργικές διαστάσεις της Επιστροφής, αναφέρει ότι:
«Ἡ ἐπιστροφή γίνεται διὰ τῶν θείων ἐνεργειῶν, καὶ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μετέχει τοῦ θεοειδοῦς τῆς ὕπαρξης μὲ ἐνεργοποίηση ἀναμνήσεων καὶ ὁμοιώσεως πρὸς τὸ θεῖον.»
(Πρόκλου Θεολογία)
Ο Χριστός, στο πλαίσιο της νεοπλατωνικής θεουργικής αντίληψης, είναι ο «Θεουργός» που ενεργεί μέσα από το άκτιστο Φως· είναι η ενσάρκωση του Λόγου που καθαίρει τα πάθη, ανασύρει τη νοητική ψυχή από το αισθητό επίπεδο και την ενώνει με το υπερούσιο Ἕν.
Διαβάστε επίσης:
Ο Απόλλων ως η Αρχὴ και το Τέλος ΑΩ
Η Ετυμολογία του Απόλλωνα-Απολούων-Απολύων
Η Επαλήθευση του Θεϊκού Κώδικα Σχεδιασμού 888
Η Συνειδητοποίηση του Εσωτερικού Χριστού σε Οδηγεί στον Απόλλωνα
Ο Απόλλωνας Χριστός: Η Αδήριτη Ανάγκη της Θείας Γεωμετρίας
Η Ανάδυση του Απόλλωνα Χριστού ως το Λογικό Συμπέρασμα της Αρχέγονης Μνήμης
Ο Απόλλωνας Χριστός: Γέννημα της Ελληνιστικής Αναγέννησης
Διαλύοντας την Πλάνη – Το Έργο της Χριστικής Συνείδησης
Ο Χριστός δεν είναι ένας θεσμικός νομοθέτης του κόσμου· δεν στηρίζει το υπάρχον σχήμα της πλάνης. Αντιθέτως, εισχωρεί στα βάθη της ψυχής και διαλύει το προσωπείο, το matrix των φαινομένων.
Στην αποκαλυπτική Του λειτουργία, είναι το Φωτεινό Ξίφος του Λόγου που καταργεί τα ψεύτικα είδωλα. Δεν οικοδομεί αυτοκρατορίες στην άμμο, αλλά αποκαθιστά το άχραντο Φως της Αλήθειας, από όπου αναβλύζει η Θεία Μνήμη. Είναι ο Αποκαλύπτων και ο Καταλύων – ο Ελευθερωτής.
Ο Χριστός, ως Λόγος του Θεού, ενσαρκώνει αυτή την αλήθεια. Είναι ο Διαλύων και ο Απο-λύων, δηλαδή αυτός που λύνει· όχι μόνο τα δεσμά του ανθρώπου, αλλά και το ψεύτικο κτίσμα που έχτισε ο πλανημένος νους.
«Για τούτο φανερώθηκε ο Υιός του Θεού, για να λύσει τα έργα του διαβόλου»
— Α΄ Ιωάννη 3:8
Το ρήμα «λύνω» εδώ δεν εννοείται ηθικά, αλλά κοσμικά: ο Χριστός διαλύει το ψευδοσύστημα του άρχοντα του κόσμου τούτου, σπάζει τις πλάνες, καταλύει την εικονική πραγματικότητα, ώστε να αποκαλυφθεί η Οντολογική Αλήθεια.
Στο Χριστιανικό πλαίσιο, ο Λόγος (Χριστός) είναι:
«Η αλήθεια που διαλύει το ψεύδος» (Ιω. 1:5, 8:32)
Ο Απολύων – Ο Ύστατος Εκκαθαριστής του Αιώνα
Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη εμφανίζεται ένα μυστηριώδες πρόσωπο με το όνομα Απολλύων (Αβαδδών στα εβραϊκά). Παραδοσιακά ερμηνεύεται ως άγγελος της καταστροφής. Ωστόσο, σε εσωτερική ανάγνωση, ο Απολλύων δεν είναι απλώς καταστροφέας· είναι ο απολυτρωτής της ψυχής, αυτός που την απελευθερώνει από τον κόσμο του θανάτου.
Ο Χριστός, ως το Ωμέγα, είναι ακριβώς αυτός ο Απολύων: ο αφυπνιστικός Λόγος, ο καταλύων την κοσμική ψευδαίσθηση, ο Διαχωριστής του Ύδατος της Ζωής από το νερό της Λήθης.
Απόλλων και Χριστός: Ο Παράλληλος Μυστικός Ρόλος
Ο «Απολλύων» στην Αποκάλυψη (9:11)
«Έχουν ως βασιλιά τους τον άγγελο της Άβυσσου, που στα εβραϊκά ονομάζεται Αβαδδών, και στα ελληνικά Απολλύων».
Παραδοσιακά, ο Απολλύων = Καταστροφέας.
Αλλά σε μια πλατωνική-χριστιανική ανάγνωση, μπορεί να συμβολίζει:
Τον Χριστό ως «Καταστροφέα της Πλάνης» (όπως ο Σίβα στον Ινδουισμό).
Τον Απόλλωνα/Απολλύωνα ως τη δύναμη που διαλύει το ψεύδος για να επαναφέρει τη θεϊκή τάξη.
Ο Χριστός ως ο Αληθινός «Απολλύων»
Αν το «απολλύω» σημαίνει «διαλύω τη φθορά», τότε:
Ο Χριστός «καταστρέφει» την αμαρτία, το θάνατο και τον διάβολο (Α’ Ιωάν. 3:8).
Ο Απόλλωνας «καταστρέφει» την άγνοια μέσω του φωτός και του λόγου.
Επομένως, και οι δύο εκπληρώνουν την ίδια θεϊκή λειτουργία: ιερή διάλυση που οδηγεί σε αναγέννηση.
Ο Χριστός ως ο Διαλύων και Απολύων την Πλάνη
Ο Χριστός δεν ήρθε μόνο για να σώσει τον άνθρωπο, αλλά για να αποκαλύψει την Αλήθεια που ελευθερώνει. Η έλευσή Του σηματοδοτεί τη διάλυση των ψευδών ειδώλων, των σκοτεινών ερμηνειών και των πλανών που ο Διάβολος φύτεψε στην ανθρώπινη σκέψη. Είναι ο Φωτοδότης Λόγος, ο οποίος διαλύει την αυταπάτη και απολύει – δηλαδή ελευθερώνει – την ψυχή από τα δεσμά των ψευδαισθήσεων και της πτώσης.
Ο Διάβολος στην πραγματικότητα δεν έχει ουσία, είναι ψεύτης και πατέρας του ψεύδους. Είναι ο πλαστουργός του matrix της σύγχυσης, της ψευδούς εικόνας του κόσμου. Ο Χριστός, ως Αποκαλυπτικός Λόγος, είναι Εκείνος που σπάζει το είδωλο του κόσμου και τον μεταμορφώνει μέσα από το Πνεύμα, αποκαθιστώντας το Φως της Αλήθειας.
Η διάλυση (solve) είναι το πρώτο στάδιο της αλχημικής μεταμόρφωσης: Solve et Coagula. Ο Θεός ως «Διαλύων» σπάζει τη μορφή για να οδηγήσει σε νέα γέννηση. Έτσι και ο Χριστός είναι ο Απολύων τα δεσμά του ψεύτικου κόσμου – «ο λύων τα έργα του διαβόλου» (Α΄ Ιω. 3:8).
Μέσα από τον Σταυρό και την Ανάσταση, ο Χριστός καταλύει τις αρχές και τις εξουσίες του σκότους. Ξεγυμνώνει τον ψευδο-Θεό του κόσμου τούτου και αποκαθιστά την οδό της θέωσης, της επιστροφής στο Άκτιστο. Στο φως Του διαλύονται όλα τα είδωλα, οι ερμηνείες και οι μορφές που μας κρατούν φυλακισμένους στη λήθη και τη διάσπαση.
Αυτός που διαλύει την πλάνη δεν είναι απλώς ένας ηθικός διδάσκαλος· είναι ο Ενσαρκωμένος Λόγος, ο νοητός Ήλιος που επιστρέφει τις ψυχές στην ουράνια τους ταυτότητα. Είναι Αυτός που διαλύει την ψευδαίσθηση του θανάτου, την κυριαρχία του χρόνου, και την αποξένωση της ψυχής από την Πηγή της. Στον Χριστό καταλύεται ο ψευδής κόσμος του Διχασμού και ανοίγεται η Πύλη του Ενός.
Η λέξη διάβολος προέρχεται ετυμολογικά από την αρχαία ελληνική λέξη διαβολή.
Αναλυτικά:
Διαβολή (από το ρήμα διαβάλλω = "διασπείρω ψευδείς ή κακόβουλες πληροφορίες", "κακολογώ", "συκοφαντώ") σήμαινε:
συκοφαντία, ψευδής κατηγορία
διχόνοια, διάσπαση
πράξη που παρεμβάλλει διαίρεση ανάμεσα σε πρόσωπα
Από το ουσιαστικό διαβολή, προήλθε ο όρος διάβολος (ο), κυριολεκτικά:
"αυτός που διαβάλλει", δηλαδή ο συκοφάντης, ο διασπείρων τη διχόνοια, ο κατήγορος.
Σημασιολογική εξέλιξη:
Στην ελληνορωμαϊκή και χριστιανική σκέψη, ο όρος διάβολος άρχισε να ταυτίζεται με τον Σατανά, καθώς θεωρούνταν το ον που διαβάλλει τον άνθρωπο ενώπιον του Θεού, παρεμβαίνει στην ενότητα και προκαλεί το κακό μέσω της διαίρεσης και της πλάνης. Αυτός ο ρόλος του "κατηγόρου των αδελφών" εντοπίζεται και στην Αποκάλυψη (Αποκ. 12:10).
Η λέξη διάβολος έχει τις ρίζες της στην αρχαιοελληνική διαβολή και διατηρεί μέχρι σήμερα το βασικό της νοηματικό πυρήνα: την έννοια της διάσπασης, της συκοφαντίας, και της διχαστικής παρεμβολής. Στον χριστιανισμό, αυτή η ετυμολογική καταγωγή συνδέθηκε με την ηθική και πνευματική λειτουργία του Κακού ως διαχωριστική δύναμη από τον Θεό.
Διαβάστε επίσης:
Ο Χριστός ως ο Νοητός Μυσταγωγικός Ήλιος της Νεοπλατωνικής Θεουργίας
Η Αλχημική και Φιλοσοφική Διάσταση
Η Καταστροφή ως Μεταμόρφωση
Στον Ερμητισμό και την αλχημεία, η διάλυση (solve) προηγείται της αναγέννησης (coagula).
Η λύρα του Απόλλωνα συμβολίζει την αρμονία που γεννιέται μέσω της λύσης – της αποδέσμευσης της ψυχής από τη δυσαρμονία του κόσμου.
Ο Σταυρός του Χριστού είναι ταυτόχρονα καταστροφή (του παλαιού ανθρώπου) και ανάσταση (του νέου).
Το Όνομα «Απόλλων» ως Θεϊκό Παράδοξο
Αν Απόλλων = Α-πολλών («όχι πολλών»)), μπορεί να εκφράζει το Έν που διαλύει την πολλαπλότητα (όπως ο Πλατωνικός Δημιουργός).
Αν ερμηνευθεί παρετυμολογικά από το «ἀπό + ὄλλυμι» (καταστρέφω), τότε μπορεί να νοηθεί ως «αυτός που απομακρύνει την καταστροφή», δηλαδή θεραπευτής και σωτήρας — όπως και ο Χριστός ως Σωτήρ. Αυτό συνδέεται και με τον Απόλλωνα ως ἀλεξίκακος (αυτός που απομακρύνει το κακό), τίτλος που απαντάται σε πολλές λατρείες του.
Χριστός: o Aπολύων τὴν Λήθη
Ο Χριστός, ως αποκαλυπτικός Λόγος, λειτουργεί σαν ψυχικός Ήλιος που ανατέλλει και διαλύει τα είδωλα. Μέσω Αυτού, ο Άνθρωπος ανασύρεται από το σπήλαιο - όπως λέει ο Πλάτωνας - και επιστρέφει στο πραγματικά όν.
Ο Χριστός, ως φανέρωση του Νοητού Ηλίου, έρχεται σαν Απολύων (απελευθερωτής):
Απολύει τα δεσμά
Καταλύει την ενδοκοσμική τυραννία των ψευδοθεών (όπως για παράδειγμα ο Αντί-νοος)
Λυτρώνει από την παγίδα του κύκλου της γέννησης και του θανάτου
Είναι η ζωντανή ενσάρκωση της θείας φωτεινότητας που ξεσκεπάζει την αλήθεια, διαλύει τις ψευδαισθήσεις και οδηγεί την ψυχή πίσω στην αιώνια πηγή της. Σε Αυτόν, η πλατωνική αναλογία του Ηλίου (ως συμβόλου της απόλυτης γνώσης) ενσωματώνεται με τη χριστιανική θεολογία της σωτηρίας.
Ο Χριστός δεν ήρθε απλώς για να «σώσει» τον άνθρωπο από κάποια τιμωρία, αλλά για να τον ελευθερώσει από την πλάνη της πολλαπλότητας. Ήρθε για να διαλύσει την αρχή του ψεύδους, το δαιμονικό φαινόμενο που παρουσιάζεται ως αληθινό· να σπάσει τα δεσμά της λήθης και να επαναφέρει την ψυχή στην Οντολογική Μνήμη, προς το Φως του Αληθινού Ηλίου.
Αυτή η δράση του Χριστού δεν περιορίζεται σε μια απλή εξιλέωση, αλλά αποτελεί μια ριζική μεταμόρφωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Διασπώντας τα ειδωλικά κατασκευάσματα που κρατούν την ανθρώπινη συνείδηση δεσμία, ο Χριστός αποκαθιστά την επαφή της ψυχής με την Απόλυτη Πραγματικότητα. Η «Οντολογκή Μνήμη» δεν είναι τίποτε άλλο από την επανάκτηση της γνώσης της θεϊκής προέλευσης της ψυχής, ενώ ο «Αληθινός Ήλιος» συμβολίζει το Θεϊκό Φως που φωτίζει κάθε πνευματικό νου.
Σε αυτή την προοπτική, η σωτηρία δεν είναι νομική συμφωνία, αλλά ουσιαστική μετάβαση από τον κόσμο των φαινομένων στην αιώνια πραγματικότητα του Θεού/Εν.
Ο Χριστός ως «Α-Πολλών»
Ο Χριστός ως «Α-Πολλών» (αυτός που αναιρεί την πολλαπλότητα) και ο Απόλλων ως η Ενοποιητική Αρχή αποτελούν δύο όψεις της ίδιας θεϊκής δυναμικής: την επιστροφή στην αρχέγονη ενότητα.
Στη νεοπλατωνική και ερμητική παράδοση, ο Απόλλων συμβολίζει:
Τον Νοητό Ήλιο (ὁ Ἥλιος νοητός), που φωτίζει τον νου και ενώνει τις ψυχές με το Θείο
Την καθαρτική δύναμη που διαλύει την πολλαπλότητα (ὁ Ἀπο-λύων = «αυτός που απελευθερώνει από τα δεσμά»)
Την αρμονία που ξεπερνά τις φαινομενικές αντιθέσεις
Παράλληλα, ο Χριστός ως «Α-Πολλών» (ὁ καταργών την πολλαπλότητα του ψεύδους) εκπληρώνει μια ανάλογη λειτουργία:
Είναι ο Λόγος (Ἀποκάλυψις) που διασπά τα είδωλα
Ως Αληθινός Ήλιος, ξεπερνά τον αισθητό ήλιο (όπως στον «Ύμνο του Αιγύπτιου» του Σινούθη)
Επαναφέρει την ψυχή στην ἑνότητα του Πατρός («ἵνα ὦσιν ἓν ὡς ἡμεῖς ἕν», Ιω. 17:22)
Σύγκλιση των δύο αρχών:
Απόλυση από την πολλαπλότητα
Ο Απόλλων = Ἀπο-λύων (αποδέσμευση από τη κακία και την ανοησία)
Ο Χριστός = Α-πολλών (κατάργηση της ψευδαίσθησης της διαίρεσης)
Επιστροφή στη Μονάδα
Και οι δύο είναι ενσαρκώσεις του Νοητού Ηλίου (ὁ Ἥλιος τοῦ Δικαίου στο Μαλ. 4:2 ~ ὁ Ἀπόλλων Λύκιος)
Οδηγούν στην ἀνάμνηση της θεϊκής προέλευσης (Πλάτων: «ἀνάμνησις» ~ Χριστός: «ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις»)
Κατάλυση του ψεύδους
Ο Απόλλων εξορκίζει τα δαιμόνια (π.χ. στον «Ιαμβλίχο»)
Ο Χριστός «κατέλυσε τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας» (Κολ. 2:15)
Αυτή η θεώρηση ενσωματώνει την ελληνική θεοσοφία στη χριστιανική θεολογία, δείχνοντας πώς:
Ο Απόλλων προεικονίζει τη λυτρωτική αρχή που ο Χριστός τελειοποιεί
Η «ἀπολύτρωσις» είναι ταυτόχρονα φωτισμός (ἔλλαμψις) και ενοποίηση (ἕνωσις)
Το «Ἕν» του Πλωτίνου και το «ἐγώ εἰμι» του Χριστού συγκλίνουν ως η ίδια απόλυτη πραγματικότητα
Διαβάστε επίσης:
Η Συνειδητοποίηση του Εσωτερικού Χριστού σε Οδηγεί στον Απόλλωνα
Ο Απόλλωνας Χριστός: Η Αδήριτη Ανάγκη της Θείας Γεωμετρίας
Η Ανάδυση του Απόλλωνα Χριστού ως το Λογικό Συμπέρασμα της Αρχέγονης Μνήμης
Ο Απόλλωνας Χριστός: Γέννημα της Ελληνιστικής Αναγέννησης
Τελικό Συμπέρασμα
Ο Χριστός είναι το Ωμέγα· ο Διαλύων· ο Απολύων.
Είναι αυτός που:
Διαλύει την Πλάνη του ψεύτικου κόσμου.
Απολύει τις ψυχές από τα δεσμά του υλικού matrix.
Αποκαθιστά τη Θεία Τάξη με το Φως Του.
Εκφράζει στο 888 την τελείωση του Ανθρώπου μέσα στον Θεό.