Γράφτηκε και ακούγεται με Disarm | The Smashing Pumpkins
Σήμερα παρακολουθήσαμε μια εξαιρετικά συγκινητική παράσταση από την θεατρική ομάδα του Big Bang School, η οποία δημιουργήθηκε και συνδημιουργήθηκε για να στηρίξει την ΚΟΙΝΣΕΠ Loud, που κάνει ένα πρωτοφανές έργο για τα άτομα με αναπηρίες.
Θα με ρωτήσετε τι συγκινητικό είχε. Θα σας πω στην επόμενη να έρθετε να δείτε, γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψεις τι βιώνεις όταν βλέπεις παιδιά από δέκα μέχρι δεκατρία χρονών να εκφράζονται με τον τρόπο που το κάνουν, να συντονίζονται με τεράστια άνεση, να καλύπτουν ακόμα και κενά χωρίς να παίρνει χαμπάρι ο θεατής.
Αυτό που σε συγκινεί όμως είναι το βλέμμα τους. Τα μάτια τους όταν χόρευαν με τους συμπρωταγωνιστές τους που ήταν πάνω στα αναπηρικά αμαξίδια. Που στέκονταν κοντά τους χωρίς λύπηση. Μονάχα ως άνθρωποι.
Ένα κομμάτι της παράστασης ήταν αφιερωμένο στο κενό ανάμεσα στην πλατφόρμα και τον συρμό. Όσο έβλεπα και άκουγα τα παιδιά να μιλούν, είδα το κενό διαφορετικά. Όχι ως κάτι που πρέπει να φοβάσαι. Αλλά ως κάτι απαραίτητο. Το κενό σου δίνει χρόνο να σταματήσεις. Να ξανασκεφτείς. Σου δίνει ακόμα και χρόνο να δεις μέσα του όλα αυτά που κρύβει(ς). Μέσα στο κενό συναντάς τον Θεό.
Ένας μοναχός ρώτησε τον Άγιο Σωφρόνιο που μπορεί να βρει τον Θεό. Ο Άγιος του είπε: Πήγαινε και κοίτα το κενό. Και όταν δεν αντέξεις άλλο, κάνε ένα βήμα πίσω και πιες λίγο τσάι. Ο Άγιος Σιλουανός το τοποθέτησε λίγο διαφορετικά. Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι.
Το σκοτάδι του κενού, η ανασφάλεια της ελεύθερης πτώσης, μιας πτώσης χωρίς κρατήματα, η αίσθηση της έλλειψης, της απουσίας, είναι πολλές φορές η ισχυρότερη απόδειξη παρουσίας.
Το κενό δημιουργεί απόσταση, αλλά απαιτεί τη σχέση.
Ευχαριστώ πολύ τα παιδιά και ακόμα περισσότερο την Δήμητρα Στεργίου και τον Κωνσταντίνο Γοργολίτσα, που μέσα στην απόλυτη ανάγκη του κόσμου να ορίζει τα πάντα, αυτοί αφιέρωσαν στο κενό.