Praised be every solid thing.
Sunday morning on the Hills smells of wet moss and that restless, minty static that precedes the Full Moon. The air is changing. I feel a strange pressure in my joints—a dull ache that usually means the world is about to stretch its seams. The rectory walls seem to tremble as if they’re holding their breath, waiting for May 1st.
I spent the night at my desk, trying to ground the sketches I found in the Chronicler’s notes. I wanted to give them weight, to anchor them here using what I had—crushed blueberries and moss pigment. But the dye simply peels off the paper. It won’t stick. Reality is fraying at the edges so badly that nothing from around here wants to stay together anymore.
I’ll admit... my hands were shaking. In my frustration, I knocked over the bowl. Dark, purple drops of blueberry juice splattered over the sketches, blurring the lines of what was supposed to be a clear record of his dreams. I thought I had ruined everything. I thought his visions would dissolve into one big, dark stain.
But it seems I am not the only one watching over this vestry. Someone—someone who prefers to stay in the shadows and leave only crumbs behind—managed to secure digital copies before my ink could ruin them completely. I found a fresh stack of loose pages left right under my nose, where I couldn't spill anything on them. Whoever did this has a much steadier hand than an old man like me.
I am passing them to you now (PDF in the SHOP tab). My "local" colors are too light, too soaked in mint to hold anything down. But your colors come from the outside. They are heavy, real, and carry the weight of a world that still makes sense. Only you can drive them into these drawings so that the Chronicler has something to hold onto when the Flower Moon rises on Friday.
Stay firm. Don't let yourselves unravel.
— Borowit, Custodian.
P.S. I left a few extra crumbs of cheese on the white saucer by the stove today. I have a feeling that someone—or something—has earned them.
Niech będzie pochwalona każda stała rzecz.
Niedzielny poranek na Wzgórzach pachnie mokrym mchem i tym niespokojnym, miętowym napięciem, które zawsze zwiastuje Pełnię. Powietrze się zmienia. Czuję dziwny ucisk w stawach – ten tępy ból, który zazwyczaj oznacza, że świat zaraz zacznie pękać w szwach. Mury plebanii zdają się drżeć, jakby wstrzymywały oddech, czekając na 1 maja.
Spędziłem noc przy biurku, próbując uziemić szkice, które znalazłem w notesie Kronikarza. Chciałem nadać im ciężaru, zakotwiczyć je tutaj za pomocą tego, co miałem pod ręką – rozgniecionych borówek i pigmentu z mchu. Ale barwnik po prostu odkleja się od papieru. Nie chce do niego przylgnąć. Rzeczywistość strzępi się na brzegach tak mocno, że nic, co tutejsze, nie chce się już trzymać kupy.
Przyznam... ręce mi drżały. Z tej frustracji potrąciłem miseczkę. Ciemne, purpurowe krople soku z borówek trysnęły na szkice, rozmazując linie czegoś, co miało być czystym zapisem jego snów. Myślałem, że wszystko zniszczyłem. Że jego wizje rozpuszczą się w jednej wielkiej, ciemnej plamie.
Ale wygląda na to, że nie tylko ja czuwam nad tą zakrystią. Ktoś – ktoś, kto woli pozostawać w cieniu i zostawiać po sobie tylko okruchy – zdołał zabezpieczyć cyfrowe kopie, zanim mój atrament zdołał do nich dotrzeć. Znalazłem świeży plik luźnych stron zostawiony tuż pod moim nosem, tam, gdzie nie mogłem już niczym ich zachlapać. Ktokolwiek to zrobił, ma znacznie pewniejszą rękę niż stary człowiek taki jak ja.
Przekazuję je Wam (PDF w zakładce SHOP). Moje „tutejsze” kolory są zbyt lekkie, zbyt nasiąknięte miętą, by cokolwiek utrzymać. Ale Wasze kolory pochodzą z zewnątrz. Są ciężkie, prawdziwe i niosą ze sobą wagę świata, który wciąż ma sens. Tylko Wy możecie wbić je w te rysunki, by Kronikarz miał się czego trzymać, gdy w piątek wzejdzie Pełnia Kwiatowa.
Trzymajcie pion. Nie dajcie się odkleić.
— Borowit, Kustosz.
P.S. Zostawiłem dziś kilka dodatkowych okruchów sera na białym talerzyku przy piecu. Mam przeczucie, że ktoś – lub coś – na nie zasłużył.